فصل سوم: سین
از اینجا که صدای گرومپ گرومپ قلب کر میکند مرا، روایت میکنم
روزی آزاده بودم
میگشتم در این دنیا
قبل از ورود مگس ها به آشیانه
قبل از اینکه خشکم بزند
قبل از آمدن در این قاب مکعبی
زندگی از طناب دار آویزانم کرد
هر روز با صدای عاشقی که تازه به این حوالی آمده بلند میشوم
هر چیزی را که میبینم به خاطر میسپارم و تمام زمانم را صرف فکر کردن به آن میکنم
انگار فرشته ای هستم که خشکیده است بالهایم
حتی نمیتوانم اشک بریزم
نمیتوانم بگویم
گوش جان میسپارم به کتاب ها
به دنیای لباس ها آرایش ها غذاها
پریشانی را از بر میخوانم
پشیمانی در چشمان بشریت موج میزند
سردرگمی این مگس ها دیوانه ام میکند
دنیا را از روی ماشین تایپ میخوانم
از دستگاه گرامافون کیفیت را برمیتابم
گاهی عصبی میشوم از اینکه باید زیر لباس ها قایم شوم و به تمدن گوش کنم
از دلشوره متنفرم
دلم پرواز میخواد
میخواهم فریاد زنم اما در این خفقان که گویا رزین در حلقم کرده اند سکوت به حرف هایم خنجر میزند
صبح ها درمیابم دنیا را
و شب ها را با گریه های مستیش سر میکنم
عاشقانه های پرنده روی طاقچه از چشمانش هویداست
ماهی به دنبال عرف سرگردانی میکند در تُنگش
من هم روزی از اهالی پرواز بودم در همین حوالی عشق
عرفان ماهی زیباست در این تنگ غرق میشود به امید دریا
این مگس های بی تعادل و مست و محتاج اندکی نان
هر چه میخواند باز نمیداند
هر چه میخواهد باز نمیتواند
از این انسان سخت در عجبم
مجبور شدم به یاد بیاورم زندگی را و شاهد گذرش باشم
استعفانامه ای که اسمش را وصیت گذشتم محکومم کرد
به گذر از تاریکی ها
به نگاه زودگذر به زیبایی ها
به انزوا در سلول همراه فکرها
به همه دنیایی که از سرم وا کرده بودم