بیاین یکم راجب افسردگی بگم
من سال ها با این اختلال درگیر بودم و سعی کردم کلی راجبش یاد بگیرم تا بتونم درمانش کنم ولی همین که جلوتر رفتم و بیشتر راجبش فهمیدم به این موضوع پی بردم که افسردگی یه بیماری نیست یه ویروس نیست که بخوای درمانش کنی، یه اختلاله که باید یاد بگیری کنارش زندگی کنی.
روانشناسی که برای وسواس پیشش میرفتم یه حرف جالبی زد تو یکی از جلسات که پژواکش همیشه تو گوشم بوده و هست: فک کن تو یه اتاقی و زندگی در اون جریان پیدا میکنه و احساساتت موجوداتی هستن که باهات تو اون اتاق زندگی میکنن.اونا از توجه تغذیه میکنن، هر چی بهشون توجه کنی اونا بزرگ تر میشن و این بزرگ تر شدنه تا حدی پیش میره که کل فضای اتاق رو پر میکنه.
اون موقع متوجه حرفش نشده بودم ولی کم کم به درک رسیدم بزارین یه نقل قول هم از فونتس بکنم: تو زندگی دو تا راه داری: حقیقت یا خوشحالی!!
جمله تکون دهنده ای بود واسم اگر بخوای بری دنبال حقیقت شاید نتونی دیگه خوشحال باشی
به قول عابد ما روی باتلاق افسردگی داریم زندگی میکنیم و راه میریم و اگه سعی نکنیم روحیه مون رو حفظ کنیم انگاری وایمیستیم یه جا و فرو میریم تو افسردگیه.
نمیگم نپردازین به احساساتی که دارین یا نادیدشون بگیرین. اصلا توانایی همچین کاری رو ندارین. مثل اینه که بگین فکر نمیکنم. غیرممکنه و همون سرکوب کردنه یعنی توجه دادن بهش و مقابله باهاش ما باید هم بهشون توجه بدیم هم بهشون بی توجهی بدیم.
نمیشه تمام مدت بهشون توجه داد که فضا رو پر کرد و نمیشه هم بی توجه موند که از بین برن. بهترین راهی که من پیدا کردم شناخت این احساسات بود و به دست گرفتن مسئولیتشون(تقصیر نه!! "مسئولیت")
و یه چیز دیگه اینکه، احساسات غالبا از کار جدا هستن و وقتی که کار میکنین و عملی انجام میدین ربطی به احساساتتون نداره احساسات فقط رنگ به تصاویر اضافه میکنن ولی زندگی ها یه وقتایی سیاه سفیده و باید ادامش داد نمیشه وایسی تا رنگ بیاد و دوباره ادامه بدی. همه زندگی قرار نیست جذاب باشه و برای اغلب اندیشمند ها این قسمت سیاه سفید بیشتر دیده میشه. تنها چیزی که میتونه آروم کنه و به شکل پاداش ببینینش آینده رنگی و تصاویر خوشحالیه که در ادامست.
بگذریم، من صاحب یه دوست جدید شدم:
آیدان هم خونه ای جدید منه، به شدت زیباست و وقتی رفتم تو گل فروشی حس عجیبی بهش پیدا کردم و حالم رو خوب کرد. آیدان یه کلمه عبریه به معنی: عصر،زمانه. یه کلمه عبریه که اسم پروفسوری که من رو به علوم اعصاب علاقه مند کرد هم همین بود. شاید روز هایی که هیچکس کنارم نیست بتونم با آیدان صحبت کنم و راز هایی که جرئت گفتنش به هیچکس رو ندارم به آیدان بگم.
وجود یه گل یه حیوون یه موجود زنده باعث میشه احساس مسئولیت تو آدم موج بزنه و اعتماد به نفسش بالا بره و شاید دستت رو بگیره که تو منجلاب افسردگی غرق نشی.
نمیدونم چی دیگه دوست دارین بدونین اگه چیزی هست بگین که سعی کنم راجبش بنویسم...♥♥♥
