ماه

ماه هر شب عاشقونه میشینه پای صحبت من تا به طلوع...
آهای ماه زیبای من
وقتی فرار کردی سمت نور یادت نره سایه ای هم داشتی، این سیاهی از نور شعله ای اومد که دور سیگار ها رقصیده، این نوری که اشک شمع رو هم درآورده....
نور که طالع نحسش رو به جون آسمون انداخت. اون وفته که میرم بمیرم تو تخت خوابم و کابوس هام رو زندگی کنم
اینجور شروع میکنم:
به نام خدایی که پرستیده شدن رو هم دیگه دوس نداره
متصدی آسایشگاه!! بریز پیک رو من تو هشیاریمم گستاخم
این تک تیرِ تو هفت تیر و چکوندن ماشه رو دوگوله ام بهترین شانسی بوده که این چند ساله اخیر داشتم؛ هرچند تسلیم شدن همیشه تو جیبم، کنار فندک بوده.
بعد هر تجربه میسوزونم لباس جهل و یه جهل بهتر میپوشم...
چشم هام که هر وقت تو جنگ با حقیقت خونی شدن، میشستمشون که بازم بجنگم. چون به بوی این مبارزه اعتیاد پیدا کردم
د بنداز تیزی رو زیر این جنازه سرپا وایستادت، بِکِش نقش زندگیت رو روی تنت، جرئت بده به فوران جریان درون شریان هات. کسی که زخم باز نداره چطور هنر رو از تو خودش بکشه بیرون؟
زدم زیر پای تجربه هام که بیوفتن توی دفترم. وقتی نوشته هام لکنت دارن دنبال قافیه نگرد که همشون تکرارن...
تو این تجربه تنهام مثل عاشقی که از شکست بیزاره.
شاید بتونم یه چند ساعتی به ستون هایی که به دوش میکشم تکیه کنم
ولی
این یه بلیط یه نفره است از سازش سوزش نوازش نکوهش نگارش آسایش...
ای دیوانه هم پنجره اتاق من، بیا تا پیک مرگ مستانه پرواز کنیم?
.
.
#گنجشک