شده بعضی وقتا حس کنی آماده ای که بمیری؟
نه از رو غم و اندوه زیاد...نه...نه... بلکه کاملا برعکس، حس کنی انقدر حالت خوبه که اگه بمیری هم یک پایان زیبا داری و انقدر خوشحالی که حتی مرگ هم ناراحتت نمیکنه.
اون روز هیچ اتفاق عجیب و نسبتا غیرعادی نیوفتاد ولی این حس رو داشتم.
ساعت 4:30 صبح خیابون خلوت رو قدم میزدیم.
دستات بازم عرق کرده بود مثل همیشه و شستت داشت قسمت مهره های دست خشک و ترکیده من رو نوازش میکرد.
گفتی:
"تنها دلیلی که باعث میشه به یه زندگی دیگه ایمان پیدا کنم اینه که این زندگی باهات کافی نبوده"
میتونستم تک تک موهای سیخ شده تنم رو حس کنم. انگار همه چی تو من میخواست به پرواز دربیاد.
کاش میشد تو جزئیات اون لحظه غرق شم.
رسیدیم به نیمکتی که اسمش ایستگاه اتوبوس بود و هیچکس جز ما نبود و پاتوق همیشگی ما پیاده ها بود.
هیچ صدایی نمیومد.
انگار حس میکردم کر شدم. یه صلح عجیبی تو خیابون های ساکت رشت بود حتی صدای کشیده شدن جارو ها روی آسفالت هم نمیومد شهری که قشنگ تر از سر و صدای اعصاب خورد کنش شده بود.
خیره شده بودم به خط کشی های خیابون و یه کجخند ناخودآگاه از لبام آویزون شده بود که روم رو برگردوندم سمتت و دیدم خیره شدی به آسمون و ستاره هاش.
خیلی دلم میخواست باهات آسمون رو ببینم ولی چشام رو نمیتونستم ازت بردارم...
آسمون رو توی عینکت تماشا کردم ، حتی پلک هم نمیزدم که فرصتی رو از دست ندم.
دیدی وقتی یکی نگات میکنه انگار یه حسی داری که میفهمی یکی توجهش به توعه؟ فک کنم اونجا توام همون حس رو تجربه کردی که یهو برگشتی سمتم.
بین دیدن چشمام و تفسیر حرفای توش خیلی فاصله زمانی کوتاهی بود ولی انگار سالهاست عاشق بودی که اینقدر سریع و مسلط فهمیدی که باید ببوسیم و جای شکی رو باقی نگذاشتی.

انگار همه حس هام قوی تر شده بودن، دستای سردت روی گونه هام رو حس میکردم، کوبش ضربان قلبم رو، سیاهی رفتن چشمام رو، بوی عطر تنت که فقط من استشمامش میکردم، مزه نمکی لب هات...
کاش میشد خال اون لحظه رو روی تنم بکوبم و هر روز با عشق به آیینه نگاه کنم.
کاش میشد روی دیوار های شهر نقشش رو میزدیم تا همه دل ها رو عاشق میکردیم.
اونجا، اون لحظه، به نظر هیچ چیز غلطی وجود نداشت.
جایی همون بین بود که حس کردم حاضرم الان همه چی تموم شه...