سر و صدای شهر برای دیوونگی ساخته شده.
واسه همین آدم سالم ها رو میبرن تیمارستان یه جای بیرون از شهر که تو آرامش زندگی کنن؛ انگار صدای شهر رو نه هیچ نوازنده ای رهبری میکنه، نه هیچ تراشکاری صافش میکنه. صدا های خش دار از گریه بچه تا فریاد سد معبر...
مردم عصبانی شهر جوری سر همدیگه داد میزنن انگار که تا حالا عاشق نشدن. فقط سیم های پیچ خورده توی جیبم میتونن رنگ جدیدی به شنواییم بزنن. چشم هام رو میبندم، تکیه میدم به دیوار پشت سرم، یه کام از سیگارم میگیرم، آهنگ رو پلی میکنم.
صحنه کافه قرن 18ام تو جنوب غرب ناپولی رو از ذهنم میگذرونم. اون نگاه مطمئن گوگلیلمو به همسرش رو به وضوح میبینم و دُن آلفونسویی که میخواد اثبات کنه وفاداری ...
-عه بله؟
+با توام جوون تو خجالت نمیکشی؟
-جانم چی شده مگه مادر؟
+نکش پسرم نکش این کوفتی رو ، شهر به این قشنگی رو داری زشت میکنی...
صدای شهر بازم شروع کرد به اذیت کردن
-چشم چشم مادر
خیلی سریع از اونجا دور شدم تا جایی که تونستم کوچه پس کوچه رفتم و از صدای خیابونا یکم فاصله گرفتم ، معماری ساختمونا برام جذاب بود، دکور بالکن ها، گلدونایی که از پشت پنجره ها به خیابون خیره شده بودن انگار منتظر بهار بودن ...
یه سیگار دیگه گذاشتم رو لبم ، دست کردم تو جیبم که فندک دربیارم...
-لعنتی!! بازم فندکم رو گم کردم
یکم اینور و اونور رو نگاه کردم که از یکی آتیش بگیرم که چشم خورد به ...
به به ... عجب صحنه ای، دو تا عاشق ته همون کوچه داشتن هم رو میبوسیدن. یه کجخند رو صورتم جاری شد. عینکم رو دادم عقب تر سرم رو انداختم پایین و آروم قدم زدم به سمت دیگه کوچه
آهنگ رو عوض کردم
دو تا صدای ویالون همدیگه رو عمیقا در آغوش میگیرن و با هم میرقصن، اون دو تا عاشق خیلی خوشحال از کنارم رد شدن. انقدر خوشحال بودن که حتی منم یادم رفت ازشون آتیش بگیرم. کاش میشد خدا بود و این حال خوب رو تو همه جای شهر پخش کرد.
سیگارم رو از لبم برداشتم و راپیدم رو از کیفم درآوردم و رو بدنه سیگارم نوشتم: فرانتس لیست - رویای عشق
و گذاشتمش توی جا سیگاریم.
