به نام تو ای زیبا
احتمالا الان که این نامه رو میخونی من مهاجرت کردم به دورترین دور های دور
احتمالا اومدی تو اتاقم، چشمات گریونه و لای جعبه هام میگردی
کتابام رو میخونی و تو حواشیش میچرخی
شاید یه شعری، متنی، دلنوشته ای از من بخونی که باهات حرف بزنه و باز باشم که آرومت کنم
در رو آروم ببند
برو سمت جعبه خاطراتم که میدونی کجا قایمش کردم
همون جای قاچاق سیگارام برای دور موندن از چشای مامانم
بازش کن
همیشه یه پاکت سیگار نصفه و یه فندک توی پاکتش برای از یاد بردن نفس هام هست اگه خواستی یکی روشن کن من ترک کردم
عکس های تاریخ خورده بچگیم و عشق و رفیق و درد و هوس هام رو چسبوندم جای جای صندوقچه
یه ساعت با شیشه شکسته که غرورش رو حفظ کرده و خرد نشده
ساعتی که خواب رفته و با کابوس دیر شدن سر میکنه
یه دستبند پاره به ارث رسیده از خواهرم، کمی خون خشک شدش از آخرین دقایق حضور باورم
یادگار از آخرین روزای حضور قهقهه تو این اتاق
یه کتاب قدیمی، هدیه رویا
چند تا دست نویس از رفاقت تو دنیا
یه نوار کاست ، یه شیشه خالی ودکا
یه سررسید 99 برای شرح اوضاع
ماهی!
گاهی که غرق میشم تو نوشتن وزن میگیرم و قافیه میگم و یه جاهایی هم که نفس کم میارم پرواز میکنم و رک میگم بدون اینکه ذره ای فکر کنم...
وای که چقدرررر لالم و چقدرررررر پر حرفم
نامه ام باید کوتاه باشه
شاید فقط یه دوست دارم کافی باشه
ولی وقتی زل میزنم به چشمات توی عکسای کنارم، میجوشم از درونت و جاری میشم دروناً
الان که مینویسم ازت، دارم با شبح خیالاتت میرقصم...
بزار از خاطراتم بگم :
خدا چند سالی رو حواله کرد که رو زمین بچرخم و شک کنم، تا اونم یه استراحتی کنه از دستم.
عکس بچگیم رو ببین، آویزون از تیر برق
شیشه به دستم بود و تلو تلو میخوردم و بالا میاوردم
مست بار اومدم و حالا هم که مست مردم
پیشونیم رو بوسیدی؟ دیدی منم سرد شدم؟
تو تموم سختیام مست بودم و زانوم که خالی میکرد بغل تو میوفتادم
حالا میخزم تا توالت که بالا بیارم
بزرگ شدم فهمیدم که دوستم فکرامه و اولین اعتماد اشتباه رو کردم
تمام عفونت های فهمیدن توی سرم تب شدن، سیگار کشیدم تا روزام شب شدن
بزرگ شدم و دومین اعتماد اشتباه رو کردم اعتماد کردم به اون صدایی که میگفت همه چی رو میدونم
نظر دادم و جنگیدم با اعتفاد
ولی تمام بی اعتقادی دنیا رو هم بریزن تو وجودم بعضی زیبایی ها بازم برام لایق تر از پرستشن
چند سالی گذشت و معتاد شدم
به آسایشگاه دیوونه ها راهی شدم
توی اونجا مردم عادی دیوونه بودن و منِ شیطان عادی ...
از بلندی پریدم و تو بغل آسمون سقوط کردم
تمام جای خوابم رو اختصاص دادم به تو
راستش از خواب بدم میاد، میترسم تو قبر هم نخوابم و درگیر یه بیداری ابدی شم ولی چشام رو میبندم شاید بلاخره بیدار شم
تموم جونم دراومد تا گفتم دوستت دارم
وقتی که جواب دادی انگار بهم دنیا رو دادن
شمعدونی رو برای اولین بار کاشیتیم تو قلبامون
حاضر بودم پر های این گنجشک رو بالش زیر سرت کنم
یه کارتن خواب شدم تو این دیوونه خونه عشق
راستی اسم صاحابش چی بود؟ آها آقای عدالت
فرقی نمیکرد سقفش آسمون باشه یا گچ یا حتی سنگ قبر
انتظار رفیق ناخلفم شد و اعتماد اشتباه سومم رو کردم
دیگه بی کسی هام کلمه نبودن، بی کسی هامون جمله میشدن
انداختنم بیرون به جرمی که نکرده بودم! اعتماد نداشته، شایدم خیانت هرزه
منِ پابرهنه چطور ریگی تو کفشامه؟
عدالت دروغی که دندونای نیشش رو به جای عقل جا زد
چیزهایی میدونم از عشق به قد رسوایی عالم، آدم، عاشق...
ولی این سینه سپر بلای همه حمله هایی که تو خواب و بیداری به خودم میکنم مغزی که بدون تو نمیخواد حتی یه لحظه هم با من حرف بزنه
که اگه دستش بود، اونم ترکم میکرد
میدونی؟
شاهرگ گردنم خمار بوسه هاته
نسیم نفسات بِوَزه دم گوشم و بشنوم حالت خوبه، بپرسی که به راهم؟
دستام رو چفت میکردم و سفت میگرفتمت، نفسات رو حبس میکردم و ثانیه ها خمیازه میکشیدن
بغلت میکردم و اشک میریختی... چی میتونستی بگی؟ چی میخواستی بگی؟
مهره های کمرت بشن بازی شطرنجم
ولی به شاه و وزیر قصمون یه دزد اضافه شد و بازی عوض شد
اگه میدونستم آخرین بغلمون بودش، جوری در آغوش میکشیدمت که به خودتم حسودی کنی
ولی تا یه سری چیز رو از دست ندادم ، نفهمیدم چقدر راحت به دستشون آوردم
یادم رفته بود که یکی دردامو میچید
انگ دزدی زدم بهش، صدام توی سرش پیچید
اشک ریختم روی خاکه های سیگارم، برای متولد شدن دوباره از گِل
از سر تا پام، ضربان ضعیف رگ هام و علف هرز تو ریه هام، فقط حال دوست داشتنم خوبه
بعدِ تو فروختم روحم رو و فقیر شدم چون تنها داراییم پولم شدش
به آغوشم که میکشیدی میچکیدن اشکام
دلم اون زمانی رو میخواد که جای خاک شدن زیر لاشه متعفن خاطراتم، کله خالیم بره زیر چادر مادرم و بو بکشم عطر عشق رو
زمان همیشه میگذره و وقفه بی معنیه، فرصت بی معنیه و عشق هم حریف زمانم نشد، انتظارم نشد، اعتمادم نشد، بال بال زدنام نشد، این شمع پروانه میخواست و گنجشک نشد.
برده عقربه های ساعتم شدم
زمان ناب ترین قاضیه
که دزده، من و تو و همه با هم شریک جرمیم
کل زندگی داریم یاد میگیریم شیرجه بزنیم تو قبر، یادمون رفته قراره شنا هم کنیم
اونجایی که تو داری شنا میکنی سرابه نه دریا
این دنیا خاک بازی بود و من حالا رفتم زیر خاک
میدونی؟ هر گنجشکی رو با یه سنگ به بزرگی خودش میزنن این سنگ که باهاش این گنجشک رو زدن کوبوندنش بالا سرم و تاریخ روش زدن
یه جوری سر شدم که اگه با تیغم برام لبخند بکشن بازم پیچ و خم ابروم فرقی نمیکنه
ولی من هنوز زندم، داری منو میخونی، بیا بالا سرم ، بازم برام درد دل بیار، سرت رو بزار روی خاک، میشنوی بازم صدای ضربان قلبم رو، من فاصله ای ندارم، به اندازه گیس هات پایین تر از تو ام و باز هم میشمرم مو های همرنگ ورقای دفترم رو ...
من نزدیکم جایی به نزدیکی دورترین دور های دور