فصل اول : میم
از این دنیای شیشه ای تنگ
از این خانه بی پنجره، بی در، بی سقف
هر روز رهگذر ها دیده ام و به صدای آواز دستفروش و ساکسیفون ها گوش داده ام
صدای خش خش مگس ها پس زمینه تمام نوا هاست
دختری که همخانه ام است روز هایش را با شراب شیراز و کمی نان سر میکند، اندکی هم سهم من میکند
هوای اتاقم دودی تر از آسمان شهر است
از آسمان میترسم ،غرق شدن در میان ستارگان ترسناک است
از قوانین تعفن زده بیزارم و میخواهم در مستی حجله بسازم
هیچگاه دریا را ندیده ام ولی گویا وقتی آن قدر مست شوم که تلو تلو خوران به کف افتم، به دریا میروم کنار مادرم، طبیعتم و وجود سرشارم
شنیده ام در آنجا نه تهدیدیست نه آرامشی با صدای عاشقان جنسی بهم میخورد
مادرم میگفت در کودکی زبانم را قورت داده ام
حال که احتیاج دارم فریاد بزنم ناطق نیستم
دست تکان میدهم و گاه و بیگاهی یک عکس از من میگیرند
به دلنوشته ها و ماشین تایپ دخترم گوش میدهم گاهی هم با صدای گرامافون میرقصیم
باران که می آید میخواهم آسمان را بغل کنم اما دخترم پنجره را دوست ندارد فکر کنم برخلاف من او عاشق این اتاق شیشه ایست
البته اغلب آدم های بیرون اتاق همین هستند فرار میکنند و پس از چندی خیابان تنها میشود و خیس شدن را تجربه میکند
از این خیابان تمام سنگفرش هر روز با صدای زنگ دوچرخه پست چی بیدار میشوم و تنم را با نور خورشید میشویم
زندگی را مرور میکنم و به دریا می اندیشم، منتظر میمانم تا دخترم بیدار شود تا با هم صبحانه ای بخوریم و به تماشای دنبال کردن بچه ها بنشینیم
به پرواز پروانه به زیبایی طاووس به شخصیت داستان هایی که دخترم روایت میکند حسادت میکنم
کاش جایی بهتر میبودم
از این قلت زدن بی انتها و دور خودم خسته ام
کاش میشد در آسمان هم شنا میکردم
یا بر روی زمین در میان بچه ها میدویدم
کاش این پای نداشته ام گریبان گیر حال خوبم نمیشد
کاش در این دنیای شیشه ای دوستی بود همدمی بود همراهی بود که این سرگردانی مرا آرامش دهد
بی تفاوتیم را متفاوت سازد
در این تنگ که اشک میریزم دریابد نگاهم را
اگر پنجره ای بسازم خواهم مرد
این زندگی، بی پنجره ،خوش است، حداقل مگسی بر پوستم نیست
#sparof