این دفعه تیغ رو انتخاب کردم و آهنگ Beethoven – moonlight sonata.
اگر عشق وجود خارجی داشت میشد یه چی مثل تیغ. میشکافه و با تمام وجود خون ازت چکه میکنه و اگر به اندازه کافی عمیق باشه میکشتت. تو زندگیم خیلی دنبال مفهوم عشق گشتم ولی انگار آدم ها عشق رو پیدا میکنن و دنبالش میرن و بهش میرسن و زندگیشون زیبا میشه. برای من عشق مفهوم سیاه تری داره. به نظرم عشق تو ثانیه -1 رخ میده. ثانیه ای که هیچوقت بهش نمیرسی و لمسش نمیکنی ولی اتفاق افتاده دقیقا اون زمانی که آنی ازش گذشته. یکم شاید غریب بیاد حرفایی که میزنم بزار مثال بزنم مثلا من موقعی که عشق رو از دست دادم فهمیدم عاشق بودم. وقتی فقدان رخ داد فهمیدم وای که چقدر عاشقم و حاضرم برای عشق فدا شم. این رمانتیک سازی های امروزی واقعا آزارم میده. وقتی اینقدر فقدانت عمیق باشه که بتونی بگی عشق رخ داده دیگه جرئت نوشتن نداری. نمیتونی رو پای خودت وایسی مثل تیغیه که فرو رفته تا اعماق وجودت و کشته شدی، از اون به بعد هم یه مرده ای برای زندگی کردن یه تیغ عمیقا تو وجودته و با هر نفس کشیدنت به یاد میاریش تا زمانی که عادت کنی و فراموش کنی که زندگی بدون شکاف چه شکلیه. عشق ها این روز ها قیمت گذاری شدن، البته خیلیم بد نشد، حداقل یک سری آدم خاص میتونن عشق رو به خیال خودشون تجربه کنن و تیغ فرضی که تو بدنشون فرو رفته رو با پول پاک کنن. دنیای سطحی شده که زخم های روی تنت رو میتونی پاک کنی. زخم بکاری و باز هم پاک کنی. اینکه یک سری تجربه ها فقط یک بار رخ نمیده درد آوره. دیگه نمیتونی بهش اعتماد کنی و رخدادش تا همیشه ادامه داره. وقتی بدونی که باز میتونی تجربش کنی همیشه وسوسه از دست دادن داری و دوباره به دست آوردن. این حق انتخاب داشتن برای موجود بی عقلی مثل انسان خیلی عنصر خطرناکیه. کاش عشق هیچوقت وارد وادی آدم ها نمیشد و توی افسانه ها میموند. به نظر این تیغ توجیح خوبی برای مرگ نیست که اگر بود چند وقت قبل اون تیغ نصفه و نیمه من رو به کشتن میداد.