3 روز قبل...
صدای برخورد ممتد خودکار به کاغذ رو میشنویم و نویسنده ای که منتظر آغاز نوشتنش است. یک اسلحه کنار دستش دیده میشود و از پنجره به پارک روبروی خانه اش زل زده است. عابری را با چشمانش دنبال میکند و به خودش قول میدهد به محض اینکه عابر از دیدش خارج شد نوشتن را شروع کند. چند ثانیه بعد نوک خودکار را به کاغذ میچسباند و شروع به نوشتن میکند:
سلام، من یه نویسندم و امروز میخوام خودکشی کنم. هنوز نمیدونم چطوری یا به چه شکلی مطمئنا قلم و کاغذم راهنماییم میکنه. من سعی میکنم هر نامه ای که مینویسم یه موسیقی بذارم برای الهام گرفتن بیشتر و یه روش خودکشی انتخاب کنم که اگر نوشته من رو قانع کرد، با اون روش خودم رو بکشم. آهنگی که این بار انتخاب میکنم vivaldi - winter .
اولین روشی که در نظر گرفتم خودکشی با اسلحست. من اینجا یه هفت تیر دارم که یک گلوله توشه و میخوام از طریق رولت روسی این کار رو کنم. به نظر تا همینجا قانع شدم، شاید نوشتن ادامه این نامه ها معنی نداره.
نویسنده اسلحه را برمیدارد و در خون سردی کامل تیری در آن میگذارد و میچرخاند و بعد شلیک میکند. تیری شلیک نشد. به نوشتن ادامه میدهد:
گویا هنوز وقت مردن نرسیده پس باید ادامه داد. جالبه که زندگی همیشه یه بازی بوده و جالب تر به نظر میرسه اگه طی این بازی رولت روسی کشته شم. شاید بازی کردن بهم این حس رو میده که میتونم حال واقعیت رو بگیرم. این بازی رو همیشه دارم میبینم بازی شیطان و خدا، تاس ریختن سیاسیون برای اداره کشور، کاغذ بازی های ادارات و ...
اینکه میبینم دو نفر تو پارک نشستن دارن با هم شطرنج بازی میکنن خیلی نظرم رو جلب میکنه، انگار دو تا خدا صاحبین یک سری موجودن و داد میزنن سر سرباز ها و اون ها رو سلاخی میکنن و هر دو شاه اشک میریزن چون در آخر یکی از اون ها باید تخت پادشاهی رو ازشون بگیره و این خدای لایق تر هست که تصمیم میگیره...
همه اتفاقات طی بازی رخ میده، بازی قدرت، بازی عشق، بازی سیاست و ... عجیبه که بازی کردن و زندگی کردن اینقدر مفاهیم نزدیکی به هم هستن و همچنان یک سری فکر میکنن که بازی برای بچه هاست. اتفاقا این بزرگ تر ها هستن که بازی کردن رو دوست دارن. همیشه میخوان بازی کنن تا چیزی به دست بیارن ولی بچه ها بازی رو زندگی میکنن جدا از چیزی که به دست میارن. البته شایدم اگه تو بچگی دنبال بدست آوردن بودم اینقدر زود به سن 25 سالگی نمیرسیدم... بازی زندگی رو فقط وقتی میشه برد که یا بچه باشی یا بمیری.
نویسنده اسلحه را برداشته و بی درنگ یک شلیک دیگه به سر خودش میکند. باز هم گلوله ای بیرون از اسلحه نرفت.
مثکه این بازی تمام شدنی نیستش و خدای لایق تر همچنان میخواد من رو توی بازی نگه داره. تنها چیزی که تو این زندگی امیدوارم میکنه نقش بازی قلم رو کاغذه، بقیه چیز ها رنج هایی هستن که میکشم البته یه موقع هایی هم حواسم از رنج کشیدن پرت میشه و بهش میگن شادی. البته قرار بود بازی همین حواس پرتی باشه ولی انگار همه حواسمون رو جمع کردیم به این بازی و حواس پرتی از بازی میتونه نجاتمون بده. شاید خیلی حواسم جمع تیریه که تو تفنگه. این اسلحه نمیتونه من رو به کشتن بده.
