ویرگول
ورودثبت نام
گنجشک
گنجشکبازمانده‌ای حساس و بی‌قرارم که زیر آوارِ تاریخ و زخمِ حافظه، در پیِ نجاتِ معنا از دلِ ویرانی و ابتذالِ زمانه سرگردان مانده ...
گنجشک
گنجشک
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

خداحافظ تا مدتی که حتی اونم نمیدونم

من معمولا نمیتونم لخت بنویسم و دور از پیچش ها و ایهام ها بمونم. توی سراسر نوشته هام تکنیک پررنگه شاید حتی پررنگ تر از معانی که میخوام برسونم اما این یه نوشته کاملا دلیه و کاملا صادقانه و صریح میخوام بیانش کنم.
منم مثل کلی آدم دیگه واقعا نمیدونم دارم با زندگیم چی کار میکنم و هر روز دارم یه گند جدید بالا میارم و یه جورایی دارم تو این گند بالا آوردن بهتر و بهتر میشم...
هیچ ایده ای از آینده ام ندارم و توجه ام هر آن یک جایی هستش، به شدت احساس تنهایی میکنم و حس میکنم هیچ دوستی ندارم.
شاید طبیعیه، شایدم نیست. دنبال یه تغییر عجیب و غریب تو هویتم نیستم. فقط اینکه اونقدر گیج شدم که دیگه نمیتونم برای خودم درست و غلط رو تشخیص بدم. میتونم هزاران کار داشته باشم و فقط و فقط زل بزنم به سقف اتاقم و از همه مسئولیتا فرار کنم.
من همچنان بی رگم و تو مطب ها به سختی رگم رو پیدا میکنن، دیدی چی شد؟ گفتم نمیتونم ازش دور بمونم. تمرکزم رو از دست دادم و فقط روز ها رو دارم از پی هم میگذرونم... همه چی گره خورده و مسیر دره رو قل میخورم به سمت قعر. هیچ شاخه ای رو نمیگیرم. فکر کنم قرار نیست دست بردارم از این نویسنده و صاف و ساده باشم.
اینکه هیچ ایده ای از زندگیم ندارم داره از تو منو میخوره. چند سالی هست که این کرم تو وجودم میلوله و رشد میکنه. فقط دارم میرم جلو و نمیدونم به کجا و اینقدر تاریک شده دور و برم که حتی نمیدونم دارم مسیری رو میرم یا دور خودم میچرخم، فقط میدونم که دارم اشتباه میکنم.
خسته شدم ، ولی این ظرف خستگیه من انگار بی انتهاست و هیچوقت پر نمیشه. شاید منتظرم پر شه تا یه اتفاقی بیوفته یه معجزه رخ بده. شاید یه چیزی کسی جایی نجاتم بده. 24 سال گذشته و هنوز هیچی نمیدونم و این عذاب که نکنه 24 سال دیگه (البته اگه خوش شانس باشم) ادامه پیدا کنه. ترجیح میدم بمیرم تا با این حال و ندونستن ادامه بدم. حس میکنم خیلی کمتر میدونم و هر چی میگذره انگار بیشتر از بقیه نمیدونم.
انگار توی هزار تویی و حتی نمیدونی هدفت بیرون اومدنه یا پیدا کردنه چیزی، فقط میگذرونی و همه چی رو هی بدتر میکنی و ریشت بلند میشه و حسرت گذشته رو میخوری و خاطرات رو مرور میکنی و ظرفات رو نمیشوری و این حلقه جهنمیِ بارش کثافت رو ادامه میدی...
نمیدونم، حتی نمیدونم این کاری که میخوام بکنم سرگردون ترم میکنه یا نه ولی فقط میخوام برم. شاید تنهایی تونست منو بکشه. شاید هم تونستم تصوری از خودم پیدا کنم. شایدم این فقط یه توهم از ساختن یه گردنبند از کثافت دور گردنمه.

چیز زیادی نمیمونه، یه دنیا درد، یک بی راهه ، یک عالمه تقصیر و تنهایی تنفر زا
پس خداحافظ شما تا یه مدتی که حتی اینم نمیدونم چند وقت قرار بشه

امضا
احمد

۱۴
۱۵
گنجشک
گنجشک
بازمانده‌ای حساس و بی‌قرارم که زیر آوارِ تاریخ و زخمِ حافظه، در پیِ نجاتِ معنا از دلِ ویرانی و ابتذالِ زمانه سرگردان مانده ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید