اصلا بلد نیستم بنویسم راستش من از شدت تنهایی و چون کسی رو ندارم باهاش صحبت کنم اومدم ویرگول. خیلی وقته در خودم گم شدم انگیزه امروز رو در نگاه کردن به چهره پسرم قرار دادم. و به همسری که مرا ترک کرده در قاب ایینه لبخند می زنم. کاش فاصله قلب ها این قدر زیاد نبود.
