
آسیای جنوب شرقی حدود 4 میلیون کیلومتر مربع مساحت و حدود 600 میلیون نفر جمعیت دارد. چشم انداز این منطقه بیشتر سرزمین های بلند کوهستانی و جنگل های استوایی، همراه با ساحل ماندابی است. در کشور هایی مانند تایلند، که در شمال استوا واقع شده اند، از ماه اردیبهشت تا شهریور باران های سنگینی می بارد. فصل بارندگی در اندونزی، در جنوب خط استوا، از ماه اکتبر تا می(آبان تا اردیبهشت) است. میانگین دمای سالانه در این منطقه بیش از 25 درجه سانتی گراد است.

مراکز اولیه تمدن در منطقه آسیای جنوب شرقی، در دره رودهای ایراوادی، کائوپرایا و مکونگ به وجود آمدند. رسوبات ناشی از سیلاب های سالانه در این منطقه باعث حاصلخیزی خاک می شد. کشت فراروان محصول برنج، تامین غذای طبقه های حاکم، جنگجویان و روحانیان را امکان پذیر می ساخت. در مراکز تمدن آسیای جنوب شرقی، در طول تاریخ قصر های زیبا، قلعه ها و معبد های بسیاری ساخته شده است. دو کشور تایلند و میانمار(برمه) به سبب معابد تاریخی خود مشهورند. در کامبوج، از شهر-معبد آنگوروات، پایتخت بزرگ امپراتوری خمر( از 900 تا 1500 میلادی) خرابه هایی به جای مانده است.

زنجیره ای از کوه های آتش فشانی از جزیره های سوماترا، جاوه و مجموعه جزایر سوندای کوچک، که همگی به اندونزی تعلق دارند، می گذرد. طی دویست سال اخیر، بیش از 70 آتش فشان در این منطقه فعال بوده اند. فوران آتش فشان در جزیره کاراکاتوا در سال 1883 میلادی، مهیب ترین انفجار در تاریخ معاصر است.

آسیای جنوب شرقی از نظر مواد خام مثل نفت، قلع و الوار(چوب های جنگلی) بسیار غنی است. میانمار و تایلند بیشترین یاقوت و یاقوت کبود جهان را تولید می کنند. 500 سال پیش، بازرگانان اروپایی برای تجارت ادویه هایی چون میخک، جوز هندی و دارچین به این منطقه آمدند. اروپایی ها به تدریج بیشتر قسمت های منطقه، به جز تایلند، را به زیر سلطه خود در آوردند و در این منطقه، شرکت های بزرگ محصولات کشاورزی مانند کائوچو و قهوه تاسیس کردند. همین امر باعث مهاجرت شمار زیادی از کارگران و بازرگانان چینی و هندی به این منطقه شد.

از سال 1945 میلادی، بسیاری از کشور های جنوب شرقی آسیا استقلال خود را به دست آوردند. با وجود وقوع جنگ در ویتنام از سال 1965 تا 1973 میلادی، استاندارد های زندگی در زمینه های سلامت و آموزش در این منطقه بالا رفته است. کشور های مالزی، سنگاپور و تایلند صنایع جدید خوردرو سازی و لوازم برقی را توسعه داده اند اما هنوز هم کشاورزی، شغل اصلی مردم این سرزمین هاست. برنج، ذرت، روغن نخل(پالم)، شکر، چای و قهوه مهم ترین محصول های کشاورزی این سه کشور به شمار می رود.

بهره برداری گسترده از منابع طبیعی منطقه، سبب توجه به مشکلاتی نظیر آلودگی محیط زیست، تخریب جنگل ها و تهدید حیات وحش شده است. اغلب کشور های منطقه، عضو اتحادیه کشور های آسیای جنوب شرقی(آسه آن) هستند که در سال 1967 میلادی، برای همکاری در زمینه های تجاری، آموزش و پرورش، رشد و توسعه تشکیل شد.




درود بر انسانیت