ویرگول
ورودثبت نام
لیلا گل یار
لیلا گل یاردانشجوی دکتری فلسفه اسلامی
لیلا گل یار
لیلا گل یار
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

سندروم آشیانه خالی



○ گوشی را برداشت.

گفتم: کجا بودی نگرانت شدم؟

گفت: رفته بودم یه سر به همسایمون، خانم

بزرگ نیا بزنم.

○گفتم: آهان. خدا خیرت بده. چطور بودن؟

○مهتاب گفت: والا خُب تنهایی یه دردیه که درمان نداره.

بی حوصلگی باعث میشه که مشکلات جسمی را هم بیشتر احساس کنه.

○گفتم: شوهرشون که به رحمت خدا رفته. بچه چی؟ ندارند؟

گفت: یه پسر. که اونم خارج نشین شده. البته مرتب تماس تصویری دارند ولی این بنده خدا احتیاج به حضورشون داره.

○گفتم: خب این تنهایی آفت خانواده های کم جمعیته. بلایی برای والدین و بچه ها. هر دو.

○پدر و مادران کم فرزند، با رفتن

بچه ها از خونه، دچار علائمی مثل افسردگی و اضطراب و احساس تنهایی میشن. اصطلاحا بهش میگن سندروم آشیانه خالی.

○و یه مشکل دیگه که

این والدین خواهند داشت اینه که تمام سرمایه مادی و معنوی خود را برای تنها فرزندشان خرج کرده اند، ولی آن فرزند نمی تونه نظر ایده آل آنها را برآورده کنه. چون انسانه و تواییهای محدود داره. پس قادر نیست همه تنهایی اونا را پُر کنه یا به تمام مشکلاتشون رسیدگی کنه. در نتیجه با هجوم احساسات منفی مواجه میشن.

○ مهتاب گفت: خود اون بچه ها هم اذیت میشن. اونا تو زندگی تنها هستند. اصلا هیچ وقت ارتباط با بچه های مهد کودک و مدرسه نمی تونه جای ارتباط عاطفی بین فرزندان یک خانواده را بگیره.

○گفتم: آره واقعا. این بچه ها در بزرگی هم تنها هستند. یعنی ما جامعه ای در پیش داریم که تقریبا همه بی کس هستند. توی غم و شادی. تو مشکلاتشون. تو بیماریهاشون ...

○مهتاب گفت: تصورشم غصه میاره.

○گفتم: خانواده های جوون، با توجیهاتی مثل مشغله و سختی تامین مخارج زندگی از زیر بار مسئولیت فرزندآوری شانه خالی

می کنند. ولی خب خیلی از این خانواده ها توان مالی و جسمی و روحی اداره یک یا دو فرزند دیگه را دارند. اما درواقع بهانه می گیرند.

○ مهتاب گفت: اونا فقط الان را

می بینند.

تنهایی و بی کسی چند صباح دیگه خودشون را نمی بینند.

○گفتم: اصلش را بخوای بدونی

علت واقعی عدم تمایل به فرزندآوری، مشکلات اقتصادی یا مشغله نیست. بلکه ناشی از یک فهم اشتباهه که تبلیغات گسترده در چند دهه گذشته باعثش شد. تبلیغاتی که می گفت زندگی بهتر، فرزند کمتر.

○مهتاب گفت: ولی ما خانواده هایی داریم که اصلا بچه ندارند یا فقط یک بچه دارند اما کلا ناراحت و گرفته و عبوسند. و در مقابل خانواده هایی هم داریم با بچه های زیاد که شاد و خوشحالند. پس نمی تونیم یه حکم کلی بدیم که خانواده هر چه

کم جمعیت تر، راحت تر و

خوشحال تر.

○گفتم: من که بچه زیاد دوست دارم. تا الان که با وجود تاهل و بچه، از خیلی افراد مجرد هم موفق تر بودم.

○برکت مال همسرم هم با آمدن بچه ها بیشتر شده.

○مهتاب گفت: منم با این فکر موافقم.

✍لیلا گل یار


۲
۰
لیلا گل یار
لیلا گل یار
دانشجوی دکتری فلسفه اسلامی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید