*?? جریمه= قطع دست*
○برای کار اداری، مجبور شدم یه سر به دانشگاه محل تحصیلم بزنم.
○از قضا یکی از همکلاسان هم آمده بود و دیدار بعد از مدتها باعث خوشحالی ما شد.
○برای برگشت هم مسیر بودیم.
○خانم عابدی گفت: دیشب مهمون داشتم. از اون مهمونای خیلی
غرب پرست. خلاصه خودت می دونی که احتمالا چه چیزایی گفته.
○من و همسرم هم می خواستیم احترام نگه داریم و حال ایشون را نگیریم.
○با خنده پرسیدم: موفق شدین یا نه؟
○گفت: نه والا. بالاخره طاقتمون تموم شد. البته تو که ما را
می شناسی. جواب هم بدیم، خیلی با ادب و محترمانه هست.
○گفتم: خب چی گفتین؟
○خانم عابدی: خیلی داشت از فرهنگ غنی غرب حرف میزد و اینکه اصلا انسانهای متفاوتی هستند و انسانیت تو خونشونه و این حرفا دیگه.
○چایی که آوردم، همسرم سینی را گرفت و تعارف کرد.
○آقای اشرف که مشغول خوردن چایی و شیرینی شد و نتونست حرف بزنه، همسرم گفت: جناب اشرف!
کریستف کلمب را می شناسید؟
○آقای اشرف درحالیکه شیرینی تو دهنش بود و فنجون چایی نزدیک لبش، با افتخار سری تکون داد گفت: بله آقا.
مگه میشه نشناسم. کاشف قاره آمریکا بوده.
○همسرم گفت: می دونین برای بومیان آمریکا اشتغال زایی داشته؟
○آقای اشرف: خیر آقا. می دونستم که انسان بزرگی بوده. ولی
نمی دونستم به بومیان آمریکا هم کمک کرده.
○همسرم: و چه کمکی!
ایشون بومیان بالای ۱۵ سال را مجبور می کرد هر سه ماه یکبار، مقدار معینی طلا جمع کنند و تحویلش بدن. و او هم در مقابل یک حلقه مسی دور گردن این بومیان بخت برگشته می انداخت.
و اگر یک فرد بومی پیدا میشد که حلقه ای به گردن نداشت، می دونین چطور می شد؟
○آقای اشرف که چاییش تموم شده بود، با یه مقدار اخم گفت: چی میشد؟
○همسرم گفت: هیچی.
فقط جریمه می شد. باید یک دستش را قطع می کردند و وِلش می کردند تا از خونریزی بمیره.
○اینجا بود که منم وارد صحبت شدم و گفتم: پادشاه بلژیک هم با مردم کنگو یک رفتاری مشابه این داشته.
یعنی وقتی کنگو مستعمره بلژیک بوده، بومیان کنگو مجبور بودند برای اربابان سفیدپوستشون لاستیک طبیعی جمع کنند. اگه کسی
نمی تونست به اندازه مشخص شده پلاستیک جمع کنه، دستش قطع یا خرد میشد.
و گاهی این مجازات گریبانگیر خانواده آنها هم میشد و دست بچه های معصوم را قطع می کردند.
○همسرم آهی کشید و سر تکان داد.
○و آقای اشرف ساکت بود و اَخموتر شده بود.
○بعد ادامه دادم: این کارگران اگر از خونریزی قطع دست نمی مردند، دیگر قادر به کار و تامین مخارج زندگی نبودند. برای همین مجبور می شدند بچه های خود را به اربابان سفید پوست بفروشند.
و سرنوشت شومی منتظر این بچه ها بود. مثلا گاهی آنها را به عنوان طعمه برای شکار تمساح قرار می دادند.
○همسرم گفت: میگم نازنین! به نظرت این بومیان بیچاره، هسته ای داشتند یا موشک یا قانون حجاب که باهاشون مثل بدترین دشمن رفتار می شد. که البته آدم اگه آدم باشه، با دشمنش هم اینطور نمی کنه.
○گفتم: نه عباس جان.
ما تو فلسفه یه اصطلاحی داریم که میگیم "ذاتی شیء عوض نمیشه."
○ذات دنیای غرب هم به بردگی کشیدن همه دنیاست. با توسل به خشونت و خونریزی و دَدمنشی.
○این رفتار وحشیانه ذاتیشونه.
○همسرم گفت: برای همین تاب ندارند یه کشوری را ببینند که جلوشون قد علم کرده و می گه من نوکر شما نیستم.
○هسته ای و موشک و حجاب، همه بهانه است.
○گفتم: نازنین!
آقای اشرف چیکار کرد؟
گفت: خیلی عصبانی شده بود. خب کلا هم آدم عصبانی مزاجیه. و متاسفانه عصبانیتش را سر پسرشون که داشت با مهدی بازی می کرد خالی کرد. کلی داد کشید سرش و روش دست بلند کرد. بعدم به همسرش گفت: خانم! بریم.
○بیچاره زن و بچش با ترس و لرز رفتن.
اونا همیشه رفتارهای غیر منطقی آقای اشرف را تحمل می کنند.
✍لیلا گل یار