*❌رفراندوم برگزار کنید آقااااا❌*
¤خیلی وقت بود که این فامیلمون را ندیده بودیم. چون دور هستند.
قسمت شد خونه مادربزرگم ملاقاتشون کنیم.
¤ آقای افخم آدم جدی ای بود. بازنشسته ارتش که زمان پهلوی خدمت می کرده.
در مورد آب و هوا و ترافیک و همه موضوعات کلیشه ای صحبت کرده بودیم و مجلس دیگه ساکت بود.
با اشاره مادربزرگ، یه دور دیگه چایی و شیرینی تعارف کردم.
شیرینی نخودچی بود.
¤پدربزرگم به آقای افخم گفت: یادش بخیر پسر عمه. شیرینی نخودچی های زمان بچگیمون را میگم. تو عالم بچگی، از همه خوردنیهای دنیا خوشمزه تر بود.
¤آقای افخم سرش را به علامت تایید تکون داد و گفت: البته اون موقع همه چیز واقعا بهتر بود. اگرم این آخوندا دست از سر ما بردارن، باز همه چیز درست میشه.
¤دایی ساکت نشسته بود. اما
می دونستم که حالا دیگه سکوتش را میشکنه.
دائیم حدود ۴۰ سال داره. یک معلم آموزش و پرورش، شوخ طبع، خون گرم، یه کمی تپل و خوش لباس و مرتب.
¤با خنده اما خیلی مودبانه گفت: حیف که نمیشه دست از سرمون بردارن. آخوندا را میگم. اصلا جا نداره.
¤آقای افخم: چرا نمیشه؟ یک رفراندوم. چاره کار همینه.
فقط یک رفراندوم بذارن و ببینن نتیجش چی میشه.
¤دائی با لبخند همیشگی صورتش گفت:
شاید ایراد از منه. یک عمره که معلم ریاضی هستم. معمولا برای همه چیز یه حساب کتاب عددی دارم.
¤آقای افخم: اعدادتون را بگین شاید منظورتون را فهمیدیم.
¤دائی گفت: فرض بگیریم که
همه پرسی برای بودن یا نبودن جمهوری اسلامی انجام شد.
ببینیم در عمل چی می شه.
¤در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰، میزان مشارکت مردم، حدود ۴۹ درصد بود. یعنی ۴۹ درصد از مردم درواقع به حکومت رای داده اند.
¤محسن، پسر دائیم، که ۱۲ سالشه گفت: ببخشید بابا! میشه یه سوال بپرسم؟
¤دائی: بله پسر بابا. بپرس عزیزم.
¤پسر دائی: تو انتخابات ۱۴۰۰ که مردم به رئیس جمهور رای دادن. نه حکومت.
¤دائی: پسرم! مشارکت مردم در
رای گیری ها، هر کجای دنیا که باشه، رای به حاکمیت اون کشوره. یعنی حکومت را قبول دارن که تو رای گیری شرکت
می کنند.
¤پسر دائی: آهان
¤دائی ادامه داد: بله. میگفتم. ۴۹ درصد که در انتخابات شرکت داشتند و این یعنی قبول حاکمیت.
¤می مونه حدود ۵۰ درصد بقیه.
که ببینیم اینها چه حکومتی می خوان.
¤ حدود ۲۰ درصد از اینها، اهمیتی به مباحث سیاسی نمیدن و در هیج رفراندومی شرکت نمی کنند.
البته نه اینکه فقط در ایران اینطور باشه. در تمام کشورها، یک چنین درصدی وجود دارند که نسبت به مسائل سیاسی
بی تفاوتند.
¤متینه(دختر دائی ۹ ساله ام): بابا!
می مونه ۳۰درصد.
¤دائی یه نگاهی به متینه کرد و پیدا بود دلش ضعف رفته براش و گفت: احسنت به دختر خودم.
¤و ادامه داد: بله. ۳۰ درصد باقی مونده که البته نظراتشون خیلی متفاوته و به وحدت نمی رسند تا مثلا به یک گزینه واحد، به جای جمهوری اسلامی رای بدن.
¤آقای افخم: چرا اتفاقا. نظر همشون یکی هست. هیچ کدوم جمهوری اسلامی را نمی خوان.
¤دائی گفت: خیر جناب افخم.
حداقل نیمی از آنها، یعنی ۱۵ درصد،
هم وطنانی هستند که از مشکلات اقتصادی خسته اند و با اصل نظام مشکلی ندارند.
¤ میمونه ۱۵ درصد آخر.
اینا چه کسانی هستند؟سلطنت طلبان، منافقین، ملی مذهبی ها، لائیک ها، تجزیه طلبان و ... که هیچ سازشی با هم ندارند. تنها وجه مشترکشون دشمنی با جمهوری اسلامی است.
¤حالا به نظر شما، سهم هر کدام، چقدر از آرا می شه؟
¤محسن: خیلی کم میشه بابا. جوری که به حساب نمیاد.
¤پدربزرگ که تا الان ساکت بود گفت: یعنی اصلا یک اپوزیسیون قدرتمندی که جایگزین جمهوری اسلامی بشه و حمایت نسبی داشته باشد، وجود ندارد.
¤دائی: در نتیجه حذف جمهوری اسلامی به فرض برگزاری همه پرسی هم ممکن نیست.
¤زن دائی با لحن خیلی مودبی گفت:
حالا اینا را بگذارید کنار تجمعات حمایت از نظام. مثل راهپیمایی ۲۲ بهمن، ۱۳ آبان سال گذشته، فراخوان سلام فرمانده، تشییع حاج قاسم عزیز و
همین نماز عید فطر به امامت مقام رهبری.
¤دائی:در مقابلش تعداد شرکت کنندگان در اغتشاشات بود که سرجمعشون به ۵۰۰ هزار نفر هم نرسید. یعنی کمتر از یک درصد مردم ایران.
¤آقای افخم سرخ شده بود بنده خدا.
بلند شد و گفت: رفع زحمت میکنم.
¤پدر بزرگ و مادربزرگ خیلی تعارف کردند که ناهار در خدمت شما باشیم.
اما آقای افخم نپذیرفت.
✍لیلا گل یار