
«در حال قدم زدن بودم که چشمم به شکوفههای دلبری رسید به آن نزدیک شدم و شروع به عکاسی کردم.
اما ناگهان نگاهم به شاخهای زخمی رسید گویی درد بسیاری داشت.
آهی کشیدم و با خود گفتم: «حیف که از من کاری بر نمیآید.»
تا خواستم از کنارش بگذرم، با صدایی ضعیف و دردآلود نالهای کرد و ازم کمک خواست.
برگشتم و نگاهش کردم؛ درد در تکتک شکوفههایش آشکار بود با چهرهای درهم نالیدم و گفتم: «آخر چه کاری از من بر میآید؟»
گفت: «فقط نوازشم کن. به چیز دیگری احتیاج ندارم، با آب باران سیراب میشوم و با نور خورشید جان میگیرم و از بیمهری آدمها میرنجم.
فقط کافیست کمی دردهایم را لمس کنی و انرژی و مهر و محبت نثارم کنی.
همانطور که من تو را دوست دارم و برای هر ثانیه نفس کشیدنت تلاش میکنم، تو هم حواست به من باشد و مراقبم باش.
تا خودت بتوانی نفس بکشی و از دیدن شکوفههایم لذت ببری و در سایهام استراحت کنی و از میوههایم جان بگیری.»
شرمندهاش شده بودم با چند قدم به شاخه زخمیاش نزدیک شدم و آرام بوسهای بر آن زدم و با عشق خودش را در آغوش کشیدم.
برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتریست معرفت کردگار»
ستایش نصرتی