ویرگول
ورودثبت نام
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنیhttps://golvani.ir
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

گله های درخت و زخمی که بسته شد

«در حال قدم زدن بودم که چشمم به شکوفه‌های دلبری رسید به آن نزدیک شدم و شروع به عکاسی کردم.

اما ناگهان نگاهم به شاخه‌ای زخمی رسید گویی درد بسیاری داشت.

آهی کشیدم و با خود گفتم: «حیف که از من کاری بر نمی‌آید.»

تا خواستم از کنارش بگذرم، با صدایی ضعیف و دردآلود ناله‌ای کرد و ازم کمک خواست.

برگشتم و نگاهش کردم؛ درد در تک‌تک شکوفه‌هایش آشکار بود با چهره‌ای درهم نالیدم و گفتم: «آخر چه کاری از من بر می‌آید؟»

گفت: «فقط نوازشم کن. به چیز دیگری احتیاج ندارم، با آب باران سیراب می‌شوم و با نور خورشید جان می‌گیرم و از بی‌مهری آدم‌ها می‌رنجم.

فقط کافی‌ست کمی دردهایم را لمس کنی و انرژی و مهر و محبت نثارم کنی.

همانطور که من تو را دوست دارم و برای هر ثانیه نفس کشیدنت تلاش می‌کنم، تو هم حواست به من باشد و مراقبم باش.

تا خودت بتوانی نفس بکشی و از دیدن شکوفه‌هایم لذت ببری و در سایه‌ام استراحت کنی و از میوه‌هایم جان بگیری.»

شرمنده‌اش شده بودم با چند قدم به شاخه زخمی‌اش نزدیک شدم و آرام بوسه‌ای بر آن زدم و با عشق خودش را در آغوش کشیدم.

برگ درختان سبز در نظر هوشیار / هر ورقش دفتری‌ست معرفت کردگار»


ستایش نصرتی

پیک زمینزاگرس
۴
۰
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
https://golvani.ir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید