
«آرزو دارم همانطور که برایم خاطره تعریف کردهاند، در حیاط مادربزرگم درختان زیادی بود و در بهار روی درختان پرندههای زیبا مینشستند، حالا هم باشد.
آرزو دارم که همسن و سالهای من از کاغذ درست استفاده کنند و در مصرف آن صرفهجویی کنند تا درختها و جنگلها نابود نشوند.
پرندهها روی درختان آواز بخوانند. آب را هدر ندهند تا رودخانهها و چشمهها دوباره از جوی آب به پای درختان جاری شود.
صدای شُرشُر آب جوی، با صدای پرندگان شنیده شود. بچهها گلها را نچینند، مثل گلهای در عکس مادربزرگ بمانند.
آرزو میکنم همه انسانها به فکر حال و هوای زمین مهربانم باشند. حال و هوایی که این روزها با دود کارخانهها، دود ماشینها، با زبالههای رهاشده آلوده شدهاند. فکر کنند.
از اتوبوس و دوچرخه برای رفت و آمد استفاده کنیم تا دود کمتری به ریههای زمین مهربانمان وارد شود.
آرزو میکنم که همه یک روزی به فکر نجات زمین سبز ما باشند. زباله نریزند و در محیط رها نکنند.
آرزو میکنم که علم آنقدر پیشرفت کند که دیگر هیچ درختی قطع نشود، هیچ ماشینی دود نکند و کلی آرزوهای دیگر…
یادمان باشد که آب را قدر بدانیم. آب مانند خون در رگهای زمین است که این زمین زیبا و مهربان همانند مادری مهربان ما را در آغوش خود گرفته است.
خدایا! خودت کمک کن تا همه آرزوهای خوب اتفاق بیفتد.»
ریحانه کرمیانپور، ۱۰ ساله کلاس چهارم دبستان نیایش شهر خورموج