
«مصطفی بار دیگر کاغذ سفیدی را مچاله کرد و به سمت سطل آشغال پرت کرد.
خواهر بزرگترش زهرا با عصبانیت بر سر مصطفی داد زد: «تو چرا فقط داری اسراف میکنی؟ به فکر درختان هم باش.»
مصطفی گفت: «من اسراف نمیکنم؛ با خودکار روی آن کاغذ نوشته بودم و اشتباه شد. در ضمن اسرافکردن کاغذ چه ربطی به درختان دارد؟»
زهرا به آرامی گفت: «کاغذ از درخت درست میشود و اگر تو کاغذهای بیشتری را اسراف کنی، درختهای بیشتری هم قطع میشود.»
مصطفی با تعجب گفت: «چطوری کاغذ از درخت درست میشود؟!»
زهرا جواب داد: «اول درختها را قطع میکنند و با استفاده از ماشینهای بزرگی آنها را به کارخانه میبرند؛ سپس تکههای درختان را به تکههای کوچکتری میبُرند و آنها را به خمیر تبدیل کرده و بعد هم به ورقههای کاغذ تبدیل میکنند. اگر ما ورقههای بیشتری را اسراف کنیم، درختان بیشتری هم قطع میشوند.»
مصطفی پرسید: «خب چطوری میتوانیم از این کار جلوگیری کنیم؟»
زهرا جواب داد: «با اسراف نکردن و کاشتن درختهای بیشتر.»
مصطفی گفت: «من از این به بعد اسراف نمیکنم و در حیاط خانهمان یک درخت میکارم.»
آیتای دردیزاده