
«دانههای تسبیح از دست ابرها رها میشدند و هر کدام بر جایی میافتادند یکی بر صورت سرخ گلی و دیگری بر روی برگ درختی.
میتوانستم در چشمهای آسمان نگاه کنم و غم را از چشمانش بخوانم.
آهی کشیدم. پنجره را باز کردم چشمانم را بستم و نفسی عمیق کشیدم و ریههای خود را پر از آن هوای تازه کردم.
وقتی چشمانم را باز کردم بهشت را جلوی خودم دیدم. جنگل رنگی تازه به خودش گرفته بود و انگار مثل یک نوزاد تازه متولد شده بود در همین فکرها بودم که چشمم به درختی افتاد انگار درختی پیر بود ولی حسابی مهمان داشت.
پرندگان بر روی شاخههایش نشسته بودند و برای آنکه خیس نشوند بر زیر برگ سبز آن درخت پناه گرفته بودند.
گمان میکنم آن ها هم مانند من محو آن زیبایی شده بودند. اما چه فایده چند ماه دیگر شاید هم چند روز دیگر این درخت را هم قطع کنند.
اشک در چشمانم جمع شد. بر روی صندلی چوبیام نشستم. دستی به آن کشیدم.
گفتم: «تو هم میتوانستی الان میان آن زیبایی باشی. چقدر ما انسانها بیرحمیم که خوشی را از تو گرفتیم. کاش کمی به فکر طبیعت بودیم.»
کاش به ذهنمان خطور میکرد که آنها هم مانند ما جان دارند و به اندازه جان ما ارزشمند هستند.
فنجان قهوهام را برداشتم و کمی از قهوه نوشیدم همانطور که قهوه میخوردم کتاب سهراب سپهری میخواندم و شعری از او را زمزمه کردم:
«چشمها را بايد شست
جور ديگر بايد ديد
چترها را بايد بست
زير باران بايد رفت
فکر را خاطره را زير باران بايد برد»
روژین جهانیان دانشآموز دبیرستان تهذیب