
«-علفها زیر گوش آدم وول میخورن وقتی میخوای به صدای زمین گوش بدی.
+ سرتم بگیری به آسمون، زمین صدات میکنه. صداش میاد. وخی بشین. چشاتم ببند.
سرم را از روی زمین بلند کردم. مورچهها دور نخودچی شیرینی که از جیب جلیقه ننه افتاده بود، عروسی گرفته بودند.
نشستم. به آسمان نگاه کردم. چشمانم را بستم که خورشید پشت پلکهایم را هی قرمز کند.
– ننه الانم زمین داره حرف میزنه؟
+ آره
-چی میگه؟
+ میگه به ظفرعلی بگو بزهاش رو ول نکنه تو صحرا، تموم تنم زخمه از بلوطهایی که از ریشه چیدین. میگه راه نفسمو ماشیناتون بسته الهی خدا راه نفساتونو ببنده.
– ننه چند روز دیگه هادس، پرسفونه رو میفرسته بغل دست ننش، بره اونجا کیفش کوک بشه. مامان منم میره خونه ننه جونم حالش خوب میشه.
+ اونایی که گفتی رو نمیشناسم ولی مامان تو بیست و چهار ساعت خونه ننشه. شوهرکردنش چی بوده نمیدونم.
-هادس اگه پرسفونه رو نگه داره پیش خودش بهار نمیآد.
+ بریز دور ننه، عمو نوروز اگه روسری سبز سر ننه سرما نکنه بهار به چهارمحال نمیافته. ننه سرما قهر میکنه، لج میکنه، بارون نمیاد و بهارم تحویل نمیشه.
-اینا رو بابام گفته.
+بابات خیلی هنرمنده بره روسری گلدار برا مادرت بگیره.
دست کرد در جلیقهاش. باز نخودچی ریخت کف دستم. گمانم تمام بازنشستگی شوهر خدابیامرزش را میدهد نخودچی شیرین و تعارف میکند به اهالی این ده.
برای مادربزرگ خودم نه، اما برای ننه همیشه همراه مادرم میآیم ده.
دستانش را پشت سرش قفل کرد و تند تند دور شد.
ننه، مادربزرگ هیچکس نیست اما ننه همه است …»
مهناز نجفی