
«به نام خدا
من یک درخت هستم.
سالهاست که طعم خندیدن با دوستانم را نچشیدهام.
چون سالها پیش جلوی چشمهای خودم آنها را قطع کردند.
من یک درخت بید مجنون هستم. همان درختی که شاخههایش مانند گیسوان مو بر روی زمین هست .
میتوان گفت درخت مجنون درخت بسیار زیباییست ولی خیلی از مردم این را درک نمیکنند و فقط به فکر منفعت خودشان هستند و آنها را قطع میکنند.
درک نمیکنند که همین گل و گیاهان هستند که باعث زیبایی جهان و طبیعت میشود .
درختها از جان خود مایه میگذارند و هوای آلوده را تا حدودی تصفیه میکنند.
برخی خیال میکنند که قطعکردن درختان کار خوبی است ولی باید بگویم که کاری کاملاً اشتباه است.
سالانه هزاران هزار از جنگلهای خدادادی برای زیاده خواهی انسانها از بین میروند.
خیلیها برای از بین بردن درختان جنگل را آتش میزنند ولی به این فکر نمیکنند جانوارانی هستند که محل خانه و زندگیشان همین جنگل یا شاید همین درخت است.
با نابودی درختان دیگر جهان زیبایی وجود ندارد. هوا آلودهتر میشود و اینجاست که دیگر حتی کلاغی در آسمان پر نمیزند .
با قطعکردن درختان، دیگر درختی وجود ندارد که کودکان با آن بازی کنند. حتا خودِ تاب بازی که کودکان آن را خیلی دوست دارند.
وقتی جنگلی وجود نداشته باشد، حیوانی وجود ندارد. چرا باید با خودخواهیهایمان سبب مرگ این همه جاندار و حیوان شویم؟
آبها را آلوده میکنیم، روی درختان حکاکی میکنیم و آنها را از بین میبریم و از همه بدتر حیوانات را اذیت میکنیم و آنها را میکشیم و باعث نابودی محیط زیست میشویم؟
به امید آن روز که هیچ جنگلی از بین نرود و جهانمان سرسبزتر از دیروز شود.»
نسترن اکبری، ۱۷ ساله از دبیرستان غیر دولتی تهذیب شهر خرمآباد