
«روزگاری بود که آفریدگارمان تو را آفرید و شهر خالق تو.
خالق نقاشی بیعیب و نقص، معلوم است خدا چرا تصویری چو تو را میکشد.
آفرید. زمینی گسترده را آفرید. با تنی سبز و خرم، صخرههای محکم و استوار و رودهای زلال و جاری.
مانند مادری مهربان گلهای رنگارنگ تنت را نوازش میکنی، به پرندگان امید برای سفر میدهی و نهرهای پاکی را که از وجودت نشأت میگیرند، برای همه جاری میکنی.
اما! و وای وای از این «اما»ها.
حال که تو را مینگرم، خسته و رنجور شدهای صدای گلهها و دلخوریهایت قلبها را ذوب میتوان کرد.
ولی به گمانم هنوز بشریت با تمام پیشرفتها گوشی برای شنیدن تو پیدا نکرده است.
شاید نیز صدایت به گوشها میرسد، اما منافع و طمع خود را بیشتر از تو دوست میدارند!
حال دشتهای وجودت با بیخیالیهایمان پر شده از زباله.
اقیانوس وسیله قلبت را پر میکنند از زباله.
همین بار قلمم را برای تو به حرکت درمیآورم تا بگویم هنوز نیز دوستت دارم.
مینویسم تا یادمان آید چه بودیم و چه کردیم و هنوز نیز هوایت را خواهیم داشت ای زمین دوستداشتنی.»
عطیه سادات حسینی وحدت، ۱۶ ساله