
«رها میکنم این جملات را. ماندهام چه بنویسم. واژهها در ذهنم میچرخند: تالاب، پتروشیمی، ابر، جنگل، میان گذر، جاده، انزلی، محیطبان، ارومیه، شهیدیحیی شاهکو محلی و …
پشت هریک از این واژهها صدها عبارت وجود دارد. چشمهایم را میبندم.
لحظهای به پرواز درناها فکر میکنم، به فلامینگوها، به پرندههای کوچندهای که دیگر نمیآیند.
نمیدانم چرا، اما اصلاً دلم نمیخواست دوباره بروم سراغ آمار و ارقام و حرفهای تکراری؛ اینکه مثلاً در سال گذشته رتبه کشور ما از نظر محیطزیست تا چند درجه تنزل کرده است یا اینکه باز هم به بهانه توسعه و اجرای طرحهای عمرانی پارکهای ملی…
دوباره رفتم سراغ همان حرفهای همیشگی. ولی این بار خود میخواهم دست به کار شوم.
روز جمعه قرار بود همه سبزههای خود را گره بزنند و سیزده خود را بدر کنند.
ولی با شیوع ویروس کمتر کسی را دیدم که از خانه خود خارج شود.
با این حال حوصله سر بر فکری به ذهنم رسید و با چند تا از دوستانم به دشت و طبیعت پشت شهرک رفتیم و چندتا خوراکی میان راه خریدیم و کوله پشتیمون رو پر کردیم.
حتا تصورش هم برایمان سخت بود از دور پلاستیکها و کیسههای زبالهای که دشت را پر کرده بود را میدیدیم و واقعاً تاسف خوردیم.
خب با خودمون فکر کردیم که خودمون از همینجا شروع کنیم به جمع کردن زبالهها و لحظاتی بعد چندین خانواده که برای گردش آمده بودند با ما همراه شدند و زبالههای آن منطقه را جمع کردیم.
آنها را یک جا جمعآوری کردیم و عکسهایی را در فضای مجازی از خودمان و کارمان گذاشتیم با هشتگ نجات زمین.
بعد از آن روز عکسهای دیگری نیز از دوستانی دیگر پخش شد که در حال درختکاری بودند با همان هشتگ…»
سمانه معظمی زاده، ۱۶ ساله از شهر خورموج