
«امروز میخوام براتون داستان این نهال توی عکس رو تعریف کنم، که متعلق به گوشهای از قلب منه.
قرار بود سالها نفس بکشه و نفسش بکشیم که…
روزی که شازده کوچولوی خونه ما چشمهام رو به دنیای دو نفرمون باز کرد، عهد کردیم یه نهال بید مجنون به نام نیکش بکاریم.
به تاریخ بیستم اسفند نود و هفت، ددی جانش برامون یه نهال بید مجنون خرید و حالا باید برای کاشتنش یه جای مناسب پیدا میکردیم.
پلهها رو که پایین رفتم، محیط اطراف خونه رو از جلوی چشمام گذروندم.
خودش بود. بین دو تا درخت تنومند یه جای خالی چشمک میزد .
درست زیر پای پنجره اتاق شازده کوچولوی من.
با خودم گفتم یکم که بزرگتر بشی میتونیم با هم درختت رو از پنجره اتاقت نگاه کنیم و کیف کنیم که متعلق به ماست.
بنابراین نهالمون با یک دنیا ذوق و لبخند کاشته شد.

زمستون گذشت و روزهای اول بهار جوانههای بید مجنون دلبرانه بیشتر و بیشتر میشدن.
هر چند روز یکبار کار ما نوازش بیدمون بود.
چند ماهی گذشت و حتا فکر اینکه کسی بخواد نهال ما رو از پا دربیاره مضحکترین فکری بود که میتونست به ذهن ما خطور کنه. اما یک روز عصر …
تنه نحیف نهال بیدمون شکسته شده بود و اثری ازش نبود.
میخوام بنویسم بغضم شکست.
میخوام بنویسم تا چند روز جای خالیش رو از پنجره نگاه میکردم.
میخوام بنویسم ده شب بعد که دلم از دنیا گرفته بود زدم بیرون و پایین خونه قدم زدم که تنهاش رو دیدم.
اما داستان پیداکردن تنه درختمون به این سادگیها نیست.
اون شب داشتم با خواهریم از این سر فضای سبز پایین خونه تا اون سر قدم میزدیم
این جمله داشت از بک گراند ذهنم میگذشت: «چرا کسی باید اینقدر سنگدل باشه که یک نهال رو بشکنه و کاش حداقل با خودش نمیبردش. نکنه سوزونده باشدش»
خدایا…
چند دقیقه به سکوت گذشت….
پریسا: «آجی این چوب چه خوشگله اینجا افتاده!»
من که تو فکر خودم غرق بودم گفتم: «چی!؟»
گفت: «اینو بیا ببین.»
خودش بود.
کنار پیاده رو لای درختها افتاده بود.
من نگاش کردم.
من بیحس شدم.
من دستم یخ شد.
من قلبم گرم شد و تند تند تپید.
گفتم: «این بید مجنون نیکانه. خودشه. اینجا جای جوونههاشه. اینجا همون خطیه که روش بود و من از همون لحظه اول دیده بودمش.»
بعد با خودم فکر کردم: واقعا همینطوره!؟
رفتم برش داشتم و دوییدم سمت جای خالیاش.
تنه رو که روی شکستکی باقی مونده درخت گذاشتم،کاملاً روی هم فیکس شد و این همون نهال ما بود.
درخت تولد شازده کوچولوی من که حالا دیگه جوونه نداشت.
حالا توی دستهای من بود و خشک و شکسته شده بود….

محکم تو دستهام گرفتمش و رفتیم خونه. ددی ما رو دید که با تنه یک درخت اومدیم تو.
گفتم: «پیداش کردم. پیداش کردیم. دیدی برش گردوندم؟ از این به بعد اینجا خونشه، دست اهلش. دیگه اجازه نمیدم کسی اینو ازم بگیره.
شاید از اولم نباید اینجا میکاشتمش. اصلا این کارها رو کسی باید بکنه که توی خونه خودش حیاط داره.»
خلاصه که پشت سر هم حرف میزدم.
نکنه یکوقت بگه: «تنه درخت میخواهیم چه کنیم؟!»
ددی: «چقدر خوب که پیدا شد.»
این تنه درخت که اینجا آویزونه، الان نوزده ماه و چند روز که همراه ماست.
چند روزی از ما جدا افتاد.
چند روزی از ما گرفتنش.
چند روزی داغش به دل ما نشست.
چند روزی براش سوگواری کردم.
اما حالا به ما برگشته.
متعلق به ما سه نفره.
پیوند دوستی بیش از پیش ما با کائناته و قراره همیشه با ما بمونه.»
ندا ولیزاده