
«موجودی که از سوختن ناله نمیکند، موجودی که از تیغ تیز تبر در جانش، دم نمیزند، موجودی که هرچند با او بد کردند، نفس پاک خود را از هیچکس دریغ نکرد.
آری او درخت است، موجودی بیهمتا در آفرینش، موجودی اسوه به مانند آینه خدا در صبر بردباری.
درخت آرام است، اما با همه سکوتش، لبریز از تجربه، پند و سخن است.
رازهایی که درون آن نهان ماندهاند، مانند کتابی تاریخی از جهان سخن میگویند، از شادیها، از لبخندها، از جنگ، از اشکها از دردها و…
مانند مادری دلسوز برای فرزندانش، آشیان گرم میشود و برای دیگران هیزم، تا از درد و رنج سرمای سخت در امان بماند و برای دیگری سفره طعامش را رو میکند و برای همه نفس پاکش را که زندگی بخش تمام عالم است را، هدیه میکند.
اما ما با او چه کردهایم؟
آیا رواست با تیغ تیز تبر، بر پیکرش کوبند یا نفسش را در آتش ببرند و یا دستان بخشندهاش را قطع کنند؟
اما با این همه او نگران مهمانهایش است که مبادا آزرده شوند و یا که آسیب بینند.
به راستی آئینه صبر و بخشندگی خداوند در زمین است.
درختان بیادعا، مانند بزرگانی جهان دیده به ما درس زندگی میدهند، درس پاک زیستن، درس صبر، درس بخشندگی، درس استقامت، و درس شکرگزاری در همه حال.
در آخر باید از خود پرسید به کدامین گناه، زندگی را از چیزی که زندگی میبخشد، میگیریم.
دلنوشتهای از ته قلب، تقدیم به بزرگانی با نفسهای زندگی بخش.»
مهسا نوری ۱۶ ساله از کرج