
«مراقبتکردن از کره خاکی که روی آن زندگی میکنیم، وظیفهای است که برعهده ماست و باید از پس آن برآییم.
سبز زندگیکردن کار سختی نیست و زمین خانه همه ماست.
ای زمینیان! بشنوید صدای زمین را.
صدای زمین، صدای وجدان ماست که سالهای آینده آن را حلقوم انسانهای پاک، فریاد میزنند.
ای انسانها! زمین بستر شماست. زمین با همه نعمتهای پیدا و ناپیدایش، برای شماست.
در زمین پاک، پاک زیست کنید. اینک دستان ناپاک، ناسپاسانه بر زمین زخم میزنند.
ای دستان پاک که زخم زمین را بر سینه دارید، مرهم شما نجات زمین است.
زمین خانه من است.
نه! زمین، تنها خانه من است.
نه! زمین، تنها خانه ماست.
در آن زاده میشویم و در آن میمیریم. زمین یکی از شگفتیهای آفرینش است که ما سالها و نسلهاست از آن بهره برده و میبریم.
پس باید هوای آن را داشته باشیم و برای هرچه بهترشدنش تلاش کنیم، نه به آن آسیب بزنیم.
تقریبا چند دهه است زنگهای خطر برای زمین به صدا درآمده است.
روزی نیست که خبرها و گزارشهایی از سراسر دنیا مخابره شود و بیانگر نگرانی عمیق کارشناسان از تخریب محیط زیست و به خطر افتادن زندگی بر روی کره زمین نباشد.
بیشک در نبرد انسان با طبیعت، انسان بازنده نهایی خواهد بود.
انسانها روی زمین، همه بر یک کشتی سوارند؛ پس باید مراقب آن باشند.»
زهرا ملایی ۱۶ ساله، دانش آموز دهم انسانی دبیرستان نمونه بشارت شهر خورموج