
«به نام آنکه قلم را آفرید.
گاهی از خود میپرسم آیا این همان جهانیست که ما دوست داریم؟
سرزمینهایی خالی از نور و آکنده از خاکستر نسلهای بیشمار گذشته و اجساد قامت کاجها و سروها؛ آنها که رسالت مرگ را به نحو احسن به انجام رسانیدهاند.
ما برای آنها بارها گریستهایم اما به یاد نمیآوریم که ثانیهای چشم خود را برای مرگ آهویی غرق نسترن یا هلاک شدن قویی در قعر غروب، نمناک کرده باشیم.
شبها، به تعبیری معرکه مرگ رشتههای ملتهب لامپهاست که مبدل به عروسی ستارگان به دور از آلودگیهای نوری میشود.
چه خوب میشد اگر آسمان صبح، غبار از چهره میزدود تا ما دستانمان را وصله پرتو پاک خورشید کنیم.
لحظهای که شکار گنجشکها را نظارهگر بودم، کودکیام ناشنیده میگرفت آبیهای آسمان غم را و از هراس عذابِ وصله به وجدانم، پناه به سیاه چادر مادرم میبردم.
حالا بزرگ شدهام؛ غم را نفس میکشم، کوه را نمیبینم، رود را نمیفهمم و جنگل را درک نمیکنم.
با خودمان رو راست باشیم، ما چه کردیم با طبیعت؟ ما همین روزها خواهیم مُرد در کشتزاری از حسد، در مراتعی مرتفع از دروغ، در کویر کویر جدایی. در میان ستم سیمانی و آسمان خاکستری شهر، روزی سبز میشود نهالی به بلندای زاگرس و سبزی گیسوم.
بگذار پس از رویش شقایق از پس خروارها غبار به خود بگویم: «من کاری کردهام، من نهالی کاشتهام. قلب من روستاییست که رود آب شیرین آن از دست تو چکه میکند. سرچشمه، چشمهای من است.»
ای دوست! روزگاری این اشکهای من از این خاک خشک به تو خواهد رسید و به زلالی، در کف دستهایی کوچک مرا سر خواهیکشید.
آنگاه که تو برخیزی برای فتح فرداها و جایت را بر نیمکت، مملو از دانههایی برای کبوتران کنی، هر پیچ دامنت پیچکی بر صندلی جوانه میزند.
چه زیباست که نام هر شهید بر کوچهها، درخت میشود تا تو راه را گم نکنی.
روزی میرسد که باد به دور از اسارت غبارگونه انسانها، خیال، خیرات جادهها میکند.
من برای خواب کبکها، برای خنده خرسها، برای جذبه شیرها و برای کوچ پرستوها، کارون میشوم تا بر تن خشک هامون جاری باشم.
تو هم با من بیا. اگر میخواهی.»
صوفیا صاحبی