
«محیط زیست، واژهای که این روزها برای همه بیگانه شده است، همه و همه.
زبالهها و پلاستیکهایی که در طبیعت آزادانه رها میشوند و هیچکس به آنها فکر هم نمیکند.
درختانی که هر روز از تعدادشان برای کاغذها و کتابها کم میشود.
پرندگانی که بیخانمان میشوند، آتشسوزیهایی که در اثر بیتوجهی مردم صورت میگیرد و جان هزاران جانور و حیوان را میگیرد و درختان را میسوزاند.
شکارچیان بیرحمی که بخاطر پول با تفنگهایشان حیوانها را از خطر انقراض به نابودی میکشند و کشتیهای عظیمالجثهای که تور میکشند و همچون جارو همه ماهیها را میبلعند.
من هر روز به آیندهای فکر میکنم که دیگر نه هیچ جنگلی وجود دارد، نه درختی، نه حیوانی، نه اقیانوسی و نه ماهی.
آیندگان میمانند و زندگی پوچ و آلودهای که تنفس در آن بسیار سخت است و شاید روزی هزاران بار بخاطر زندگیشان از ما شکایت کنند.
اصلا آینده نه تا چند سال دیگر درختی برای دیدن نمیماند و آنچه که میماند یک زندگی شیمیایی و الکترونیکی است، این است جهان سوم ما.»
عسل نجفی کلاس نهم از استان کردستان، شهرستان سقز