
«چشمها را باید شست جور دیگر باید دید.
همه گوشه و کنار گیتی آیههایی از خلقت و آفرینش خداوند است.
چشم دل باز کنید و نشانهها را دریابید.
درخت یکی از مظاهر خلقت و جلوهای از تجلیات آفریدگار عالم است.
درختان موجودات زندهای هستند که در هر فصل از خداوند لباس پر از رنگ و لعاب برتن میکنند و با تولید اکسیژن به زندگی ما حیات میبخشند.
هر درخت بر مبنای سرنوشت و طرح مقدرش رشد میکند و به یکتایی حقیقی خویش میرسد.
این خلقت باشکوه نماد حیات در تکامل دائم است.
تصویر مثال درخت به مشابه آینه تمام نمای انسان و ژرفترین خواستههای اوست.
باشد تا فروتنی را از درخت بیاموزیم که چون بارش افزونتر شود بر تواضع او افزوده میشود.
تسلیم را از او فرا گیریم که چون مقدر شد «سبب» شود دلش هوای انگور شدن نمیکند.
پس اگر روزی قدرتمند بودی و همانند شاخههای درخت صعود کردی و در عرش بودی یادت نرود آسیاب به نوبت است.
کاش زندگی در برگ درخت جاری بود آنگاه تا بهار بود میخندیدیم و بعد به امید پاییز مینشستیم.»
مهسا نعمتی ۱۷ ساله