
«هر درختی که به دست خاک میسپاری، لبخند عمیقِ آسمان و حال خوب زمین را در پی دارد.
این روزا روزای درختکاری آدم حسابیها درخت میکارند.
حتما که نباید باغ و باغچه زمینی داشت، میتونیم تو طبیعت که میریم، یا کنار رودخونهها، زبالهها رو جمع کنیم، تا درختی دوباره نفس بکشه و جان بگیره.
آدم حسابیها همه جا حسابیاند هم برای خود هم برای دیگران هم برای طبیعت.
هر درخت، بر مبنای سرنوشت و طرح مقدرش، همانگونه که در دانهاش مستتر است، براساس همان برنامه، رشد میکند و به یکتایی حقیقی خویش میرسند.
درختان نیازمند مراقبتاند و هر زخم آنها را باید تیمار کرد؛ پس یادمان باشد که قلبهای خون چکان عاشق را در گوشهای دیگر ثبت کنیم نه بر تنه درختان و ابتدای حروف نام هایمان را با جمع و تفریق به دفاترمان انتقال دهیم.
دوستیهایمان را با احترام در ژرفای روابطمان بجوییم و بدانیم که ما جزیی از همین طبیعتیم و حکایت تافته جدا بافته زیاد باورمان نشود.
باشد تا فروتنی را از درخت بیاموزیم که چون بارش افزونتر شود بر تواضع او افزوده میشود.
تسلیم را از او فرا گیریم که چون مقدر شد «سیب» شود دلش هوای انگور شدن نمیکند.
بخشش را از او فرا گیریم که سایه و میوهاش را بیپرسش و بیمنت بر همگان روا میدارد تا آنجا که رابیندر انات تاگور میگوید: «تبر هیزم شکن، از درخت دستهای برای خود خواست، درخت داد.»
نسا سپهوند ۱۶ ساله از خرمآباد