
«دختری بود به نام سارا. او به دشتها صدمه نمیزد. هر روز به همراه پدرش به باغی میرفت و درخت میکاشت.
چند مدت بعد، آن درخت بزرگ شد. سارا هم خیلی خوشحال بود.
فردای آن روز، خانوادهای آمدند. آنها داشتند پوست درختان زیبا را میکندند.
سارا به آنها گفت: «برای اینکه طبیعت و زمین زیبایی داشته باشیم، به آنها صدمه نمیزنیم.»
سارا بزرگ شد و معلم شد. او به دانشآموزان میگفت: «ما به درخت و طبیعتمان صدمه نمیزنیم. آشغال نمیریزیم، پوست درختان را نمیکنیم، آتش درست نمیکنیم.»
پس ما هم باید از سارا یاد بگیریم؛ طبیعتمان را دوست داشته باشیم.»
فاطمهزهرا تقیپور، ۹ ساله از شهر خورموج