
«سراسر سبزی؛ برگهایت شبیه راز، تنهاییت مثل کوه، بوی بهار و زمستان و تابستان را با هم میدهی.
سراسر سپیدی؛ شبنمهای همچون آیینه، برفهایت چون پنبه و بارانت چون اشک روی گونه میچکد.
زیبایی. رنگارنگی. دلنشینی اما کولهبارت را بستهای. داری میروی. نمیدانم کجا فقط میدانم کمکم دلت سیاه شده، برگهایت را کمتر پریشان میکنی، دیگر بارانت نمیبارد.
قهر کردهای. بغض داری. از خاکستری بودن ابرهایت پیداست.
میدانم. میدانم خستهای.
از کیسههای بیهدف و حیران دور و برت.
از پوستهای خوراکیهای آدمیان بیدغدغه، از سیاهی زبالههای مختلف که از زمین و زمان برایت میبارد.
میدانم. حق داری. چه بگویم؟
از آفتاب میپرسم، میگوید دلت پرغصه شده.
از آب میپرسم، خودش هم مینالد. میگوید او هم خسته است.
از ابر میپرسم، میگوید دلش به باریدن نیست.
میگوید دیگر فروردین ماه دلخوش به رویاندن برگها و غنچهها نیستم، دیگر نمیخواهم اردیبهشت را بهاران و سبز و نارنجی کنم که مردم دلخوش شوند و دل ما را مکدر کنند.
از خاک میپرسم، میگوید از پلاستیکهای سفت بدبو اشباع شده و حالا راحت تنفس نمیکند.
برگ گل میگرید و گلبرگ غصه میخورد. ماه هم همینطور.
چه بگویم، کارمان از عذرخواهی گذشته. کمتر کسی هم به فکر توست.
مردم زمین خودخواه و بیوجدان شدند، نمیدانند اگر تو نباشی نفسی در ریههایشان نمیگنجد.
متاسفم که مردمم برای جشن گرفتن روز طبیعت، حالت را میگیرند که برای جشن آخرین شب چهارشنبه سال دم به دم پرندههایت را میکشند و حیواناتت را مریض میکنند که ماهیهای کوچولو و بیگناهت را در تنگهای کوچکشان زندانی میکنند.
متاسفم ما آدم هستیم. اما بینمان انسان هم هست.
آنها که پرندهها را پر میدهند، زبالهها را نمیریزند، جمع میکنند، آبهایت را دور نمیریزند، دلت را سیاه نمیکنند.
کاش همه انسان بودند. آدمها را ببخش، ببخش طبیعت زیبا؛ رودخانه خروشان، ابر پرقدرت، باران لطیف، برف نرم، خورشید تابان، درخت استوار. آدمها را ببخش.»
سبا لطفی دانشآموز کلاس دهم تجربی دبیرستان قلمچی