
«زیبایی خلقت را میتوان در اعماق طبیعت یافت.
زیبایی فنا ناپذیری که هیچگاه به سقوط کامل نمیانجامد و چرخهای پایدار و جانانه را بارها و بارها طی میکند و آدمیزاد را در حسرت درک خود، نگاه میدارد.
سرچشمه کمالات انسان، همین گلبرگهای رنگارنگ و همین تنه پیچ واپیچ درختان، در فراز آسمان است.
آسمانی نیلگون که نور تابانش را بر سر این گلبرگهای رنگینکمانی میتاباند و باران پر مهرش را بر سر این تنه پر قدرت درخت میباراند.
گاهی انسان هوس قدم زدن در این طبیعت را دارد گویی با رفتن در آنجا روح و روان آدمی پاک میشود و به وجود واقعی خود نزدیکتر میشود.
همان خود واقعی که ارسطو زندگی خود را صرف تحقیق درباره آن کرد و فهم وجود آدمیزاد را بر انسانهای خردمند آموخت.
سرچشمه تمام هنرهای جهان همین طبیعت دلانگیز است و هنرمند آن کسی است که بتواند آن اثر هنری را در این بوم خدایی بکارد و از آن هنر بیکران خداوند را دریافت کند.»
روزا رضایی از دبیرستان تهذیب