
«وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ»
و مژده ده ای پیامبر کسانی که ایمان آوردهاند و نیکوکاری پیشه کردند که جایگاه آنها باغهایی است که نهرها در آن جاری است.
خداوند در جای جای کتاب آسمانی بهشت را اینگونه توصیف کرده است مگر چه معجزهای در این اشجار و انهار هست که خداوند جایگاه بهترینهای خلق را اینگونه توصیف کرده است.
این سوالی است که همواره ذهنم را مشغول کرده است.
باید جواب آن را مییافتم، همانطور که گفتند جوینده یابنده است، در این جستجو ذهنم به کودکی باز میگشت.
آنجا که میخواندیم:
به دست خود درختی مینشانم
به پایش جوی آبی میکشانم
آه از بازیهای کودکانه که این شعر زیبا را فقط میخواندیم.
ولی اکنون برایم معلوم شده که شاعر آن نیز از آیههای قرآن درس آموخته است.
باید به دل طبیعت میزدم تا راز این معجزه را کشف کنم.
راهی شدم از شهر و خیابانها و دودها گذشتم.
کنارههای جاده آسفالت سنگ و سنگلاخ بود.
وارد راه فرعی، راه روستایی شدم.
کمکم خاک خشک جان میگرفت.
سبزهها علفهای خودرو با طراوت از خاک بیرون زده بودند.
کمکم به کوچه باغها و باغهای میوه رسیدم.
در بالادست در دامنه کوه، چشمه زلالی به آرامی سلام میکرد و از لابهلای سنگها راه خود را در سراشیبی پیدا کرده و با صدای گوشنواز به پایین میغلطید.
حالا دیگر به دامنه اشترانکوه رسیده بودم.
درختان بلوط با آن شاخههای پراکنده با دستهای برافراشته خودنمایی میکرد.
بلوط و زاگرس این دو چه مانوسند.
دو یار قدیمی، دو همنشین دیرین، هر چه بالاتر میروم بلوطها انبوهتر میشود.
دیگر هیچ صدایی نمیآید چه آرامشی، یک نفس عمیق هوای تازه انگار از نو متولد شدم.
در پاییندست صدای چشمه و در بالادست هیاهوی آرام باد و نوازش شاخهها توسط نسیم، چه موسیقی گوشنوازی زیر سایه یک برگ تازه رسته به انوار طلایی خورشید نگاه کردم.
آه خدای من چه نظمی در رگبرگهای جوان این برگ نورسته است الحق که شاعر درست گفته:
برگ درختان سبز درنظر هوشیار
هر ورقش دفتریست معرفت کردگار
خدایا ممنونم از این همه لطف و مهربانیت الحق که بهشت تو باید اینچنین باشد.
ای خواننده برایم نهال بلوطی در دامنه زاگرس سرافراز بنشان که بهشتی زمینی برای همگان بیافریند.»
هما رحمتی