
«حول احوال خود چه حيرانم
خستگی يا كه خشم نمیدانم
بغض راه گلوی من بسته
يك تنم ساقهای كه بشكسته
ساقهای كه شبيه شاعر بود
ساقه راه رونده خسته
ساقهای كز مشاعرش میگفت
شعرهای دست و پا بشكسته
يك شبی بر درخت اشعارش
برق يك رعد آتشی گسترد
برگهای لطافتش سوزاند
شاخههای درايتش پر درد
تك درخت تنك تنيده بگشت
برگ برگ شعور جانش سوخت
بار ديگر بخاست كه برخيزد
داس هستی ز خرمنش بفروخت
خشك گشت و بسوخت فكر ترش
به تمامش رسيد نوميدی
با خودش گفت گر قلم بشوم
بنويسم نويد اميدی
بنويسم تمام افكارم
به دست شاعری به شيدايی
بنويسد چگونه خوانده شوم
بدمی چون دم مسيحايی»
فرنوش مرواری