
«به نام خدایی که خاک آفرید کزان خاک انسان پاک آفرید.
روزی روزگاری در یکی از روزهای خدا خانوادهای در شهر بزرگ و پرجمعیتی که هوای آلودهای داشت، زندگی میکردند.
پدر این خانواده سه نفره علی نام داشت، زن خانواده زهرا و سارا دختر خانواده.
این خانواده سهنفره روزهای خوشی با عشق و محبت در کنار هم زندگی میکردند.
انگار عمر این خوشیها کم بود.
درست در ۲۴ اردیبهشت ماه ۱۳۶۰ بود که شهر هوای خیلی آلودهای داشت و طولی نکشید که سارا و مادرش دچار مشکلات تنفسی شدند و اینقدر بیماری مادر و دختر شدت پیدا کرد که ۱۸ دی ۱۳۹۲ دختر و مادر فوت کردند.
پدر خانواده بسیار ناراحت و افسرده شده بود.
فقط در یک گوشه مینشست و آرام اشک میریخت و با خودش فکر میکرد.
علی ساعتها، روزها، ماهها فکر میکرد که سرانجام فکر خود را عملی کرد و دست بهکار شد.
علی تصمیم گرفته بود که به یکی از شهرها یا روستاهای اطراف شهر برود و تا از آخر عمرش در آنجا بماند و درخت بکارد تا بتواند روستا و… را اندکی از آلودگی هوا نجات دهد و جان تازه به زمین دهد.
تصویر زن و فرزندش در همان لحظه جلوی چشمانش آمد و علی بغض کرد و آهی کشید.
علت مرگ زن و فرزندش برایش تکرار شد و قسم یاد کرد که به خاطر زن و دخترش هم که شده، فکرش را عملی کند.
علی به روستایی که مدنظرش بود، نقل مکان کرد.
او که تازه ۳۶ سال داشت و در آغاز درختی برای خود ساخت و ماهها و سالها مشغول کاشت درخت بود.
۴۶ سال میگذرد و آنجا به لطف علی تبدیل به جنگلی زیبا شده است.
حیوانات آنجا با علی انس گرفتند و علی که الان پیرمردی شده است، کنار درختان و حیواناتی که سالهاست با آنها انس گرفته، زندگی میکند.
روزی گروهی از دانشآموزان برای رفتن به اردو به آنجا میآیند.
دانشآموزان در راه آمدن به جنگل درباره شایعاتی که شنیدهاند، در مورد پیرمردی که سالهاست در جنگل زندگی میکند، بحث و صحبت میکنند.
دانشآموزان زمانی که به جنگل رسیدند، از روی کنجکاوی در جنگل به همراه دوستان خود راه میافتند در پی جستوجوی کلبه پیرمردی که در آنجا زندگی میکند.
دانشآموزان ساعتها حرکت میکنند و ناگهان کلبه چوبی را میبینند و تصمیم میگیرند برای جلب توجه شروع به شکستن شاخههای درخت کنند.
علی با شنیدن صدای شکستن شاخههای درخت که انگاری دست و پاهای خودش را میشکنند، با عجله به بیرون آمد.
بچههایی را تماشا کرد که مشغول شکستن شاخههای درخت هستند.
علی به آنها نزدیک شد و فقط گفت: «ما نام خود را انسان نهادیم، هرچند ما سرمایههای این زمین را بر باد دادیم. آنگونه اگر انسانیم انسانیت کجاست؟
دانشآموزان که اندکی به حرف علی فکر کردند، مفهوم آن را دریافتند و از کار خود پشیمان شدند، برای جبران کارشان چند درخت همان جا کاشتند.
علی که به سمت کلبه خود میرفت، در راه زیر لب با خود میگفت «طبیعت خداست. الهام بخشم است و به من نیرو میدهد.
تا زمانی که طبیعت زنده باشد، من هم زنده میمانم.»
زهرا بهرامی ۱۶ساله از دبیرستان نمونه بشارت شهر خورموج