
«دوان دوان دست در دست یکدیگر به سوی باغ میروند. شاخههای تنها و خشکیده هر چند لحظه یکبار بر دامن دخترک چنگ میزنند. گویا میخواهند خود را از این انزوا رها نمایند. بوی بهار در باغ پیچیده است. باغبان به آنها وعده داده که بهترین جای باغ، جایی که خوانندگانشان بر فراز درختان نغمه سرایی میکنند، را برایشان کنار بگذارد.
بهار میزبان دست و دلباز طبیعت تمام زیباییاش را در باغ گلچین کرده است. دخترک و پسرک نفس نفس زنان، در حالیکه از سرعت خود میکاهند، مانند شاهزادگان شروع به گذاشتن قدمهای شمرده میکنند.
دخترک به سوی باغبان میشتابد. گره پایین دامنش را باز میکند و پسرک با دستانش نهالها را که در حال سرازیر شدن هستند میقاپد.
باغبان وعدهاش را فراموش نکرده است وآنها را به انتهای باغ هدایت میکند. عاشقان بر فراز درختان به دور یکدیگر میچرخند و به مدح و ستایش زیبایی آسمان و زمین پرداختهاند.
بیلچههای کوچکی به دستانشان میسپارد. هر دو در کنار یکدیگر شروع به کندن خاک میکنند.
-نهال را میکارم برای ریشهدار شدن دوستیمان!
-نهال را میکارم برای حیات، برای امید و برای خودم و آیندگانم.
باغبان بر درخت سرو مقابل نهالهای کاشته شده تکیه میزند و نظارهگر عهد و پیمان دخترک و پسرک میشود.
نهالها که خیلی وقت است جوانه زدهاند، ریشههایشان در زیر خاک به یکدیگر گره خورده است. آینده خود را در یکدیگر میبینند. قلبشان همواره در حال تپیدن است و میخواهند یکدیگر را در آغوش بگیرند.
سرو نظارهگر پشتکار و صبرشان در رسیدن به این هدف شده است. با وجود استقلالی که در خود دارد، در برابر دوستی این دو کم آورده و میخواهد مانند بید مجنون در میان بادها برایشان به تعظیم در آید.
دخترک و پسرک که هر ساله به نهالهای کاشته شده سر میزنند، حالا برای خود آقا و خانمی شدهاند. وعده دیدارشان همچنان زیر درختانی است که خوانندگانش بر فرازشان نغمه سرایی میکنند.
نهالها درختانی شدهاند که به دور یکدیگر پیچیدهاند و هیچ کس قادر به خدشهدار شدن رابطهشان نخواهد بود. باغبان و سرو، تماشاچیان پر و پا قرص این نمایش، گذر زمان را در رفت و آمد دخترک و پسرک، ریشهدار شدن رابطه نهالها دیدهاند.
از آن سوی باغ دخترکها و پسرکها به سوی باغبان میدوند. همه دخترکها در پایین دامنشان گرهای خورده است و پسرکها دستانشان را در طلب نهالها پایین دامنها گرفتهاند. باغبان و سرو به یکدیگر خیره شدهاند.
تصمیمشان متحد است. بیلچهها آماده برای کندن خاک شدهاند. باغ غرق در خوشحالیست و با صدای بلند فریاد میزند: «به امید بهار بودن چهار فصل زندگی!»
مهرناز زندی