
«روزی
آن سوتر از درختچه مزار من
گلی خواهد رویید
به زیبایی تو
ریشههایی خواهد داشت
که پوستین سرد بدنم را
میشکفد
به اعماق این جسد سری میزند
با کرمها باب رفاقت باز میکند
و سراغ عضلهای بیتپش را
از موریانهها میگیرد
گردا گرد آن چمبره زده
و سوزنهای کوچکش را آهسته
به درون میفرستد
خانهات را میبیند که با همه بیتپشی
هنوز از تو نور میگیرد
که ارتعاشی ضعیف به مغز مرده بفرستد
«آیا به خاطر داری؟
این تن روزی جایگاه روحی بود
که با مرد رویاهایش
حرف میزد و می رقصید»
ریشه آرام آرام پر میشود
از خاطره چشمان تو
غنچهای تازه میرویاند
از تمام آنچه که دید
که تورا دوباره متولد کند
به ظرافت برگهایش
و عابرین را به تماشا بنشاند
این زیبا ترین گیاهیست
که رنگ و بوی آدمی با خود دارد»
سارینا کیوانفر