
«به نام خداوند جان آفرین، حکیم سخن در زبان آفرین.
قلم بر دست میگیرم و برای شما مردمان کرهخاکی از سالهایی مینویسم که در کنارتان میزیستم و رشد و بالندگی شما را تماشا میکردم.
از سالهایی که من به شما عشق میورزیدم و شما به من درد و رنج، از سالهایی که من دانههای محبت را در وجود فرزندانم مینهادم و آنها را پیشکش شما میکردم، تا بلکه بتوانم به وسیله فرزندانم از مهمترین نعمت خداوند به شما یعنی سلامتی، پاسداری کنم.
آری، از میوههای خوش آب و رنگی سخن میگویم که شما گوشه دهانتان میگذارید و همچون قند شیرین هستند.
میوههایی که پای ثابت مهمانیهایتان هستند، آنها فرزندان من و گوشهای از وجود مناند.
من به خاطر این میوهها، هوای تازه، سرسبزی، طراوت و سایهای که برای شما همچون مادری مهربان پهن کردم، هیچ گله و شکایتی ندارم و تنها لبخند زدن شما برای من مهم بود.
اما میدانید برای ما درختان شومترین روز سال چه روزیست؟
روز طبیعت، آری شاید تعجب کنید که ما سهمگینترین روز زندگیمان، روز خودمان باشد.
روزی که شما با شور و هیجان از خانههای خود بیرون میروید تا مهمان ما باشید، روزی که از هر کاری که به ما صدمه و آسیب میزند کوتاهی نمیکنید.
در همان روز مرا برای داشتن هیزم و برپا کردن آتشی گرم و دلانگیز قطع کردید.
آری، روز مرگ من با روز طبیعت و سرزمینم گره خورده است. این رسم دوستی نبود!
به امید توجه بیشتر به طبیعت.»
سیدهفاطمه رئوفموسوی از دبیرستان تهذیب