
«در میان انبوهی از درختان من را دوست کاغذ میدانند.
راستش را بخواهی دوست داشتن بد نیست ولی برای داشتنش باید از جانم بگذرم.
من میخواستم او را همراز خود کنم اما او برای داشتنش جانم را در میان گذاشت.
باشد، قبول میکنم داشته باشمش.
به پیشواز دوستم میروم. اول صدای قدمهایشان و بعد هم صدای دلخراش اره برقی را میشنوم.
تمام وجودم را ترس گرفت ولی ارزش رفاقتم را داشت آن هم بعد از چند سال تنهایی.
ناگهان دردی عجیب مرا فرا گرفت و در تمام لحظات به فکر دوستم بودم.
و الان شادم. چون حدود ۵۰۰ دوست کاغذی دارم.»
محدثه سپهوند ۱۷ساله از کلاس یازدهم دبیرستان تهذیب از شهر خرمآباد