
«به نام خدا
همیشه وقتی به دامان طبیعت میرفتیم، با آنکه خود پرورشیافته روستا بودم و از در خانه که پایم را بیرون میگذاشتم طبیعت شروع میشد، حواسم بود به زمین و طبیعت آن آسیب نرسانم.
نمیدانم از آموزشهای مدرسه و کلاس درس بود و یا یک حس نزدیکی درونی با مخلوقات غیر انسانی خدا، که در قالب محیطزیست و حیات وحش میخوانیمش، چرا که مرا همواره به درستکار بودن در برابر ساحت طبیعت ملزم میساخت.
زبالههایم را در طبیعت نمیریختم، شاخههای درختان را نمیشکستم و گلهای حیاطمان را هیچگاه وقتی آفتاب به نیمه روز میرسید آب نمیدادم که مبادا مقداری از آن هدر برود.
خلاصه از این دست مراقبتهایی که یادمان داده بودند و وظیفه انسانی هم مجاب میکرد رعایتشان کنیم.
بزرگتر شدم. دانشگاه قبول شدم و به تهرانی آمدم که کمترین شباهت را با طبیعت بکر دارد و نیز رشتهای را خواندم که بسیار از زمین فاصله میگرفت.
اما نه این که این فاصله فیزیکی به معنای نادیده گرفتن زمین هم باشد، برعکس اتفاقا تمام این فاصله برای حفاظت از خود زمین بود.سنجش از دور خواندم تا بدون بودن در طبیعت، در طبیعت باشم.
بدون لمس گیاهی، سلامت آن را تشخیص دهم، بدون دویدن در کنار رودخانه، مسیرش را از بر شوم و در خیالم بارها در پیچ و خم آن بدوم.
آن هم فقط با دیدن و بررسی تصاویر ماهوارهای که از زمین و پدیدههای طبیعی ثبت میشوند.
سنجش از دور چنین علمیست. چون منی را که از کودکی شیفته طبیعت بودم با وجود فرسنگها فاصله از طبیعت کودکیهایم، همچنان در دل آن نگه میدارد.
کاری میکند بهتر از نریختن زباله و نشکستن شاخه درختان.
حواسم به جنگلها و خطرات پیش رویشان باشد.
این گونه هیچگاه از اهمیت زمین غافل نخواهم شد چرا که یک اجبار خودخواسته و شیرین باعث میشود تا میتوانم برای حفاظت از زمین قدمی بردارم.
من جهان کودکیام در دامان طبیعت گذشت. هنوز هم میگذرد، اما به شکل دیگری.»
عطیه مرادی