
ایستادهام، ایستادهای، ایستادهایم، جنگلیم، تن به صندلی شدن ندادهایم.
نام ایستادن که به میان میآید شاید فردی ایستاده یا یک شیء عمودی در ذهنتان بیاید.
اما اگر در معنای کلمه غرق شوی دچار حیرت خواهیگشت.
مقاومت، استواری، قدرت، پابرجایی و از این قبیل معانی را در بر دارد.
ایستادهام، چه عبارت زیبا و پر مفهومی میسازند این هفت حرف.
همه دست در دست هم.
زیباست، زیبایی وصف ناپذیر اما تلخ.
اتحادی که انسانها دست به شکاندنش میزنند.
اتحادی شیرین اما تلخ، ایستادنی که از استواری دیوار چین محکمتر بود.
دیواری که آلودگیها را مانند دیوار بنا شده به دست پدرمان کوروش کبیر آلودگیها را از پاکیها جدا میساخت.
آشیانه همه موجوداتی است که نفس میکشند.
با این وجود هنوز هم اتحادی مقاوم است.
ظلم میبیند و لبخند میزند و بازهم هرچه برای ما خوب است و حیاتی به ما هدیه میدهد.
زیبایی میدهد، سایه میدهد، تکیهگاهات میشود در تکتک لحظههای زندگیات.
مثل شوکا، اولین قدمم را که گذاشتم او دستم را گرفت و کمکم کرد تا راه رفتن را بیاموزم.
بعد از اینکه سخن گفتن را آموختم در سن سه سالگی مادرم از من خواست تا برای آن درخت زیبا اسم بگذارم.
شوکا، نامش را شوکا گذاشتم.
بعدا که از کرمان به خرمآباد مهاجرت کردیم، مادرم مرا پیش شوکا برد.
شش ساله بودم، برایش کلی تعریف کردم.
آب و بابا برایش خواندم. هر روز به آن خیابان میرفتم و با شوکا وقت میگذراندم.
برایش شعر میخواندم، جشن تولد چهارده سالگیام را همراه دوستانم زیر سایهاش برگزار کردم.
با دوستانم به آنجا میرفتیم و کلی خاطرات خوب میساختیم.
با او درد و دل میکردم.
به او تکیه میکردم و شادیها و غمهایم را پشت سر میگذاشتم.
تا اینکه در سن شانزده سالگیام مرا ترک کرد.
برای اینکه مانع ساختمانسازی در آن خیابان میشد جانش را گرفتند.
نمیدانستند که آن درخت رفیق واقعی یک نوجوان است.
هنوز ریشهاش پابرجاست.
با اینکه جان ندارد اما باز هم برایم صندلی میشود و مرحم تنهاییهایم.
زیرا بعد از شوکا بهترین دوستم رها را هم از دست دادم و میدانم که هردوی آنها در بهشت کنار یکدیگرند.
روی یادبودش مینشینم و به یاد گذشتههای سه نفره زیبایمان برایش تعریف میکنم.
آری درست فکر کردید.
آن اتحاد محکمی در اول برایتان نوشتم بین هزاران هزار درخت زیبای بزرگ و کوچک مانند شوکای من است که جانشان را میستانند و به جایشان ساختمان و جاده و کارخانه میسازنند و از پیکرشان صندلی و میز و کاغذ.
فکرش را بکن، با اینکه با ظلم جانشان را میگیرید ریشههایشان صندلی میشود.
پیکرشان میز و نیمکت و کاغذ و جایشان محل سکونت و آرامش من و شما.
بیایید ظالم نباشیم و به آنان فرصت زندگی کردن بدهیم و با کاشتن نهال تعداد آنان را بیشتر کنیم.
شوکا جان هر روز با تصور اینکه کاغذ زیر دستم تویی بیشتر دلتنگت میشوم.
بدان که تو و رها همیشه در قلب من جا دارید.
این دلنوشته فرصتی بود برای بیان خاطرات حقیقی من.
تشکر ویژه اینجانب تقدیم میشود به جنگلبانها و محیطبانان این مرز و بوم.
به امید سلامت شما و محیط زیست وسیع ایرانمان.
کیانا سپهوند کلاس یازدهم از دبیرستان تهذیب از شهرستان خرم آباد