
«تابستانها بعد از تعطیل شدن مدرسه بلافاصله با مامان و دو خواهر کوچکترم میرفتیم نیشابور و اولین کار بعد از رسیدن به خانه خاله جان نیره، دیدن آقا بزرگ بود.
مامان ما را از خانه خاله جان در خیابان دارایی که مرکز شهر بود تا باغ آقا بزرگ در حاشیه شهر پیاده میبرد.
راه برای ما که بچه بودیم طولانی بود اما وقتی به ورودی باغ درندشت میرسیدیم تمام خستگی راه و نق زدنها از یادمان میرفت و برای رسیدن به ته باغ و خانه آقا بزرگ و بیبی مسابقه میگذاشتیم.
بوی درختان باغ مسحورمان میکرد و صدای مکینه (پمپ چاه آب در گویش نیشابوری) که آبش در جوی جلوی خانه کاه گلی جاری بود مثل ریتم زندگی هستی بخش بود.
اما هیجان انگیزترین جای باغ ردیف درختان توت کهنسال بر لبه کال (رودخانههایی که درون شهر جاری است در گویش نیشابوری) بود که به موازات باغ آقا بزرگ و جاده ورودی امتداد داشت.
کمی که از ورودمان میگذشت خاله جانِ کوچک که هنوز مجرد بود با طناب کنفی سفید روی یکی از شاخههای تنومندترین درخت توت تاب میبست.
درخت دقیقا روی لبه کال بود و هر بار که تاب بالا میرفت زیر پایم چنان خالی میشد که حس توامان ترس و رهایی به صورت جیغی بلند ظاهر میشد و تنها کلمه بلندتر بود که تکرار میشد و خواهران ایستاده در نوبت که مدام کوچکتر میشدند.
جاده ورودی باغ آقا بزرگ اکنون خیابانی دراز و بیهویت است در کنار کالی که آن را با دیوار محصور کردهاند.
درخت هنوز آنجاست. پیر و خسته و خشکیده در احاطه آهن و سیمان و خانههای زشت و بیقواره کنار خیابان.
دیگر سالهاست که هیچ دخترکی روی آن تاب نخورده است و دیگر هیچ دخترکی در آن محل چنین پروازی را بر بلندی تجربه نخواهد کرد و دیگر هیچ دخترکی میان حس لذت و عدالت دادن نوبت به خواهرانش سردرگم نخواهد شد.»
فاطمه کرکه آبادی