
«سالها قبل مرد جوانی از روستایی سرسبز و پر طراوت در دل یک منطقه کویری عبور میکرد که دلبسته دخترکی زیبارو شد و ترک دیار خود کرد. مسافر ساکن روستا شد، ازدواج کرد و پیش خان رفت و کاری درخواست کرد.
علی، چوپان آبادی و روستاهای اطراف شد. مهربانترین چوپانی که گوسفندها دیده بودند، بیشتر اوقات به جای خودش برههای کوچک را بر پشت الاغ خود سوار میکرد و افسار الاغ را میگرفت و پیاده گله را همراهی میکرد.
روزهای زیادی را تنهایی با گله گوسفندها میگذراند و برایشان آواز میخواند.
بیشتر اوقات نهال درختهایی را که در مسیرهایش میدید به آبادی میآورد و میکاشت.
حتا نهال یک درخت «ون» را در تپه بالای روستا کاشت که سالها نماد آبادی بود. علاقه زیادش به طبیعت و کشت و کار باعث شد زمینی از خان بگیرد و شروع به کشاورزی کند.
عشق به طبیعت و خانواده رونقی به رزق و روزی علی داد زمینش بهترین محصولات را میداد و باغش بیشترین گردو و بادام.
همیشه درهای خانهاش به روی اهالی آبادی باز بود و بساط شاهنامهخوانی و مثنوی و گاهی هم گلستان و بوستان سعدی برپا بود.
شب نشینیهای خانهاش دوست داشتنی و بیریا بود تا جایی که از روستاهای اطراف فقط برای چند ساعتی دورهمی پیاده میآمدند.
هر چه در خانه داشت به رسم مهمان نوازی برای پذیرایی میآورد برای او و همسرش این که مهمان خان باشد یا کودک خردسال همسایه فرقی نمیکرد.
هر گاه در زمستانها زمانی پیدا میکرد به بچههای آبادی قرآن و خواندن و نوشتن میآموخت.
سالها پشت سر هم گذشتند؛ بچههایش بزرگ شدند، فرزندان علی ازدواج کردند و به شهر و روستاهای دیگر رفتند و کمکم پایان خوشیها نزدیک بود.
چند تن از اهالی آبادی که به زندگیاش غبطه میخوردند پیش خان رفتند و شروع به بدگویی از او کردند و آنقدر به کار خود استمرار ورزیدند، که در نهایت خان تصمیم گرفت علی را از آبادی بیرون کند.
علی وقتی با خبر شد تا مدتها در آبادی راه میرفت و نهالهایی که سالها پیش با دستان خودش کاشته بود و اکنون درختان برومندی شده بودند را بغل میکرد و با آنها حرف میزد و گاهی هق هق گریههایش همراه باد در شاخههای درختان میپیچید.
برخی اوقات ساعت ها به درخت «ون» تکیه میداد و در سکوت به آبادی مینگریست. اهالی میگفتند علی دیوانه شده!
علی خانه و زندگی خود را به اجبار ترک کرد و بعد از سالها دوباره مسافر شد.
مسافری که هرگز برنگشت ولی هیچ وقت اون آبادی و درختها را فراموش نکرد.
این داستان نسل در نسل در خانواده ما تعریف شده است و من افتخار میکنم که از نسل آن بزرگمرد هستم، عاشق طبیعت و حیواناتم.
گاهی درختها را محکم بغل میکنم و میبوسم، شاید از دید مردم این کار دیوانگی باشه ولی من علی را میبینم که گوشهای ایستاده و بهم لبخند میزند.»
ماهی نصیری