ویرگول
ورودثبت نام
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنیhttps://golvani.ir
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

درخت پدربزرگ و روایت داستانی نسل به نسل

«سا‌ل‌ها قبل مرد جوانی از روستایی سرسبز و پر طراوت در دل یک منطقه کویری عبور می‌کرد که دلبسته دخترکی زیبارو شد و ترک دیار خود کرد. مسافر ساکن روستا شد، ازدواج کرد و پیش خان رفت و کاری درخواست کرد.

علی، چوپان آبادی و روستاهای اطراف شد. مهربان‌ترین چوپانی که گوسفندها دیده بودند، بیشتر اوقات به جای خودش بره‌های کوچک را بر پشت الاغ خود سوار می‌کرد و افسار الاغ را می‌گرفت و پیاده گله را همراهی می‌کرد.

روزهای زیادی را تنهایی با گله گوسفندها می‌گذراند و برای‌شان آواز می‌خواند.

بیشتر اوقات نهال درخت‌هایی را که در مسیرهایش می‌دید به آبادی می‌آورد و می‌کاشت.

حتا نهال یک درخت «ون» را در تپه بالای روستا کاشت که سال‌ها نماد آبادی بود. علاقه زیادش به طبیعت و کشت و کار باعث شد زمینی از خان بگیرد و شروع به کشاورزی کند.

عشق به طبیعت و خانواده رونقی به رزق و روزی علی داد زمینش بهترین محصولات را می‌داد و باغش بیشترین گردو و بادام.

همیشه درهای خانه‌اش به روی اهالی آبادی باز بود و بساط شاهنامه‌خوانی و مثنوی و گاهی هم گلستان و بوستان سعدی برپا بود.

شب نشینی‌های خانه‌اش دوست داشتنی و بی‌ریا بود تا جایی که از روستاهای اطراف فقط برای چند ساعتی دورهمی پیاده می‌آمدند.

هر چه در خانه داشت به رسم مهمان نوازی برای پذیرایی می‌آورد برای او و همسرش این که مهمان خان باشد یا کودک خردسال همسایه فرقی نمی‌کرد.

هر گاه در زمستان‌ها زمانی پیدا می‌کرد به بچه‌های آبادی قرآن و خواندن و نوشتن می‌آموخت.

سال‌ها پشت سر هم گذشتند؛ بچه‌هایش بزرگ شدند، فرزندان علی ازدواج کردند و به شهر و روستاهای دیگر رفتند و کم‌کم پایان خوشی‌ها نزدیک بود.

چند تن از اهالی آبادی که به زندگی‌اش غبطه می‌خوردند پیش خان رفتند و شروع به بدگویی از او کردند و آن‌قدر به کار خود استمرار ورزیدند، که در نهایت خان تصمیم گرفت علی را از آبادی بیرون کند.

علی وقتی با خبر شد تا مدت‌ها در آبادی راه می‌رفت و نهال‌هایی که سالها پیش با دستان خودش کاشته بود و اکنون درختان برومندی شده بودند را بغل می‌کرد و با آن‌ها حرف می‌زد و گاهی هق هق گریه‌هایش همراه باد در شاخه‌های درختان می‌پیچید.

برخی اوقات ساعت ها به درخت «ون» تکیه می‌داد و در سکوت به آبادی می‌نگریست. اهالی می‌گفتند علی دیوانه شده!

علی خانه و زندگی خود را به اجبار ترک کرد و بعد از سال‌ها دوباره مسافر شد.

مسافری که هرگز برنگشت ولی هیچ وقت اون آبادی و درخت‌ها را فراموش نکرد.

این داستان نسل در نسل در خانواده ما تعریف شده است و من افتخار می‌کنم که از نسل آن بزرگمرد هستم، عاشق طبیعت و حیواناتم.

گاهی درخت‌ها را محکم بغل می‌کنم و می‌بوسم، شاید از دید مردم این کار دیوانگی باشه ولی من علی را می‌بینم که گوشه‌ای ایستاده و بهم لبخند می‌زند.»


ماهی نصیری

پیک زمینزاگرس
۵
۰
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
https://golvani.ir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید