
«عجب برف سفید و باد سردی
نشسته در کمین سبزی خاک
درختان کبود و لخت و عریان
به تن تور سفید برفی پاک
به داماد زمستان نو عروسان
به شرم نو عروسی سر به زیرند
چنان از اشک شرم و روی خجلت
خمیده تا به کف انگار پیرند
سحر باز آمده خورشید پیداست
هوا را رو به گرما میکشاند
ز تن بر میکند تور عروسی
درخت عور تن را میتکاند
گمانم رخت نو آورده خورشید
که دخت باغ هم سرمست گشته
مبادا حیلهای در کار باشد
زمین هم نوبری در دل نهشته
به پای دامن سبز درختان
صفای سرخ گلها آرمیده
کلاه سبز مادرگون افرا
به روی باغمان چتری کشیده
هوا گرم است و دخت سبز افرا
هوای مادری در سر تپانده
نگاه حیلهگر بر باد دارد
گمانم دامنش را او تکانده
به دامان درخت دختر باغ
پُراپُر دانههای باله دارش
پراکنده به باغ سبزمان باز
خزان از دانههای پر ز بارش
زمستان شد دوباره دخت افرا
عروس تورپوش باغ گشته
عجب برف سفید و باد سردی
زجشن باغمان سرما گذشته
به سرمای دل مینای خسته
عروس و نو عروس و پیر دختان
همه یک نوع و یک رنگ و لعابند
جهان میگردد از غمهای دوران
به پایان غمت سبزی نهان است
به سبزیها خزانها درکمیناند
دلت گرمای مهر و نور خورشید
بود زین پس همه غمها لعیناند
تخلصِ شاعر: مینای آسمانی»
زهرا انصاری سامانی