
«از زمانی که پدربزرگ آن نهال را به من داده تا حالا دیگر خیلی بزرگ شده است.
قامتی بلند، شاخههایی محکم و برگهایی سبزِ سبز. دیگر نمیشد او را در باغچه نگه داشت.
برای همین، از عموی باغبانم خواستم که درخت را از ریشه دربیاورد و آن را به باغ کوچکمان ببرد.
به باغ که رسیدیم درخت جان من از دیدن آنجا شگفتزده شد.
انگار آرام و قرار نداشت. او را در سرسبزترین قسمت باغ کاشتیم.
با خوشحالی به من میگفت: «وای اینجا فوقالعاده است. عجب جای زیبایی است.
وای خدایا دیگر هیچ وقت اینجا را ترک نمیکنم.»
دلم میخواست او هم مثل ما خانهای کوچک در باغ داشته باشد، پس دست به کار شدم.
بوتهها را به شکلهای متفاوت و زیبایی در آوردم و با گلهای زیاد برای او محوطه قشنگی ساختم.
حالا دیگر او هم خانه داشت خانهای رویایی.
هر روز تکالیفم را کنار او مینوشتم.
در کنار او بازی میکردم و به کارهایم میرسیدم هیچ وقت او را فراموش نکردم و او را بهترین و تنها رفیق خودم میدانستم.
هر روز به خواستههایش میرسیدم و برگهای زرد و خشک شدهاش را جمعآوری میکردم.
در کنار هم خیلی خوش میگذشت.
او میخندید. من میخندیدم.
در همه این روزها خودم را خوشبختترین آدم جهان میدانستم.
او را در آغوش میگرفتم و میگفتم: «درخت من، زیبای من، تو بهترین منی.» و او هم با شاخ و برگهای لطفیش مرا در آغوش مهربان خود میگرفت.»
زهرا قاسمی ۱۱ ساله