
«به قول سهراب سپهری: زیر بیدی بودم، برگی از شاخههای بالای سرم چیدم، گفتم آیا آیتی بهتر از این میخواهید؟
آری، درختانی را میگویم، که هرکدامشان آرام مغرور ریشههای خود را نمنم در خاک استوار کردهاند، به امید روزگاری که تکیهگاه خستگیهایمان باشد.
من میدانم که هر روز گیاه جدیدی کشف میشود اما، من تشنه نگاه کردن به تو هستم.
من سیراب نگاه کردن به تکتک رگبرگهای تو هستم.
من سیر نمیشوم حتی از خوابی که زیر سایه تو باشد، من چشمان کوچکم سیر نمیشود از دیدن نورهای بازیگوشی که راهشان را از میان برگهای تو پیدا کردهاند.
آری من همیشه از الان تا وقتی که بزرگ شوم همیشه مواظب تو و دوستانت هستم.
حتی اگر پیر شوی یا تمام برگهایت از بین برود.
بله دوستان من، این حرفهای پسرکی بود که تمام سالهای زندگیاش کنار من زیر سایه من، و همراه من بود و چه روزهایی که ساعتها با من بازی نمیکرد و حرف نمیزد.
اما بیهوده دلم را خوش کردم به پسرک، او اکنون تبر مرگ مرا در دست دارد، انگار که نه انگار، اما این سرنوشتی است که در این جهان، در این مکان، و در این لحظات برای ما رقم خورده.
درختان جایشان را به میز و صندلی و کاغذ و… میدهند، اما من امید دارم که روزی از جان ما مواظبت کنند، من امید دارم.»
کوثر سپهوندی از دبیرستان تهذیب