ویرگول
ورودثبت نام
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنیhttps://golvani.ir
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

داستان درخت گردو و فراز و نشیب زندگی او

داستان درخت گردو

«من گردویی بودم که در یک باغ پراز گردوهای ریز و درشت، زندگی می‎‌کردم.

من و دیگر گردوها در کنار هم شاد و خرم زندگی می‌کردیم، با هم حرف می زدیم، آواز می‌خواندیم و شادی می‌کردیم.

من نسبت به دیگر دوستانم گردویی بهتر و پرمغزتری بودم.

فصل برداشت گردو، یعنی فصل تابستان فرا رسید.

باغبان هر روز چادری زیر درخت‌ها پهن می‌کرد و با چوبی بسیار بلند به  شاخه‌های آن می‌کوبید.

چند روز گذشت و نوبت به درختی که من از آن آویزان بودم، رسید.

باغبان چادر بزرگش را  زیر درخت ما پهن کرد.

او با چوب بلندش به شاخه‌ها می‌کوبید و هر دفعه تعدادی از دوستانم بر روی چادر می‌افتادند.

باغبان بر شاخه‌ای که من از آن آویزان بودم، کوبید و من با دیگر دوستانم بر روی چادر افتادیم و کمی غلت خوردیم.

وقتی کار باغبان با درخت ما تمام شد، گردوها را برای فروش جمع آوری کرد و بعضی از گردوهای بهتر را برای کاشتن جدا کرد.

من هم جزو آن ها بودم.

او با بیلش حفره‌ای ایجاد کرد و من را درون آن قرار داد پس از آن، رویم خاک ریخت.

ناگهان همه جا تاریک شد، سرما را بر روی پوستم احساس کردم، چون باغبان داشت به خاک روی من، آب می‌داد.

پس از مدتی پوستم نرم شد و از بدنم جدا شد. مغزی هم که در درونم بود، جوانه زد. پس از گذشت چند سال، رشد کردم و به درختی تنومند تبدیل شدم.

درختی که خیلی شبیه درخت مادریم بود.

پس می‌توانستم در سال‌های آینده، همانند درختان تنومند اطرافم گردو بدهم.

چند سال گذشت. درختانی که بر اثر آفت پیری یا سرمای زیاد، محصول کم یا خرابی می‌دادند را می‌بریدند.

تابستان شد. تقریباً در آن زمان، اولین سالی بود که محصول می‌دادم. از دور دیدم باغبان، همان چادر را در دست داشت و به طرف من آمد.

او می‌خواست گردوهای من را بچیند. او با همان چوب به شاخه‌های من کوبید.

دردم گرفت چند بار به من کوبید و در هر بار، تعدادی از گردوهایم بر روی چادرش می‌افتادند.

او تقریباً تمام گردوهایم را چید. نگاهی به چادر انداخت و گردوها را برای فروش جمع آوری کرد و بعضی از گردوهای بهتر را برای کاشتن جدا کرد.

با بیلی که توی دستش بود، گودالی درست کرد و گردوها را در آن قرار داد. یادم می‌آید که زمانی من هم جزو همان گردوها بودم.

چند سال گذشت هر سال پیرتر و پیرتر می‌شدم.

گردوهای من هم روز به روز کم‌تر می‌شدند. یعنی ممکن است مرا ببرند؟!

آهی از درد بلند کردم.

مردی از طرف کارگاه نجاری، با اجازه از آقای باغبان، داشت من را قطعه قطعه می‌کرد، کار بی‌رحمانه‌ای است.

هر لحظه، قطعه‌ای از تنه من بریده می‌شد.

همین کار را با دوستانم کردند.

قطعه‌های ما را توی کامیونی بزرگ گذاشتند.

چند ساعت در راه بودیم.

وقتی ما را از ماشین در آوردند، کارگاه نجاری بزرگی را دیدم.

پشتم را نگاه کردم.

دیدم که چند کامیون دیگر در آنجا بودند و هم نوعان ما را از کامیون در می‌آورند.

وقتی به کارگاه وارد شدیم، قطعه‌های من را به صورت‌های مختلف در آوردند.

با دستگاهی الوارهای من را به هم چسباندند و تبدیل به دری محکم کردند.

بعد با قسمتی از دیگر دوستم، دسته‌ای برایم ساختند.

پس از آن، در قسمت دیگری از کارگاه، بر روی من طرحی پیاده کردند.

پس از چند روز کار روی من، تبدیل به دری محکم، پایدار، مقاوم و زیبا شدم.

عکاسی آمد و از من عکس گرفت و آن را در آلبومی، در کنار عکس دیگر دوستانم که تبدیل به در شده بودند، قرار داد.

خریدارانی که می‌خواستند دری زیبا برای خانه‌های‌شان بخرند، به آن جا مراجعه می‌کردند.

فروشنده‌ها به آ‌ن‌ها آلبوم را نشان می‌دادند تا آن‌ها از آلبوم، درِ مورد نظر خود را انتخاب کنند.

پس از چند روز که به دیواری در کنار درهای دیگر تکیه زده بودم، چند نفر آمدند و من را بلند کردند.

من در بزرگ و سنگینی بودم برای همین من را با کامیون حمل کردند. راننده کامیون مردی چاق بود که سبیلی پرپشت داشت. او کامیون را روشن کرد و ما به راه افتادیم.

در راه، جاده‌هایی به چشم می‌خورد که به نظر آشنا می‌آمدند، پس از این که به مقصد رسیدیم و چند نفر من را از کامیون درآوردند، تازه فهمیدم که در جایی شدم که در همان جا متولد شده بودم، آقای باغبان جلوی باغ منتظر ما بود.

نسبت به زمانی که ما را کاشته بود، بسیار پیر شده بود. او به کمک آنها من را در جای مورد نظر نصب کرد. در مدتی که من در بودم اتفاقات زیادی افتاد.

من باید از ورود سرما، تجاوزکاران و … جلوگیری می‌کردم.

وقتی باغبان عصبانی می‌شد، محکم به من می‌کوبید و من دردم می‌گرفت.

وقتی هوا سرد می‌شد، سوز زیادی می‌آمد و من باید تحمل می‌کردم.

من را هر روز باز و بسته می‌کردند. وقتی تولد پسر باغبان شد، روی من را از بادکنک و تزئینات تولد پوشاندند.

در اوقات فراغتم نیز با دوستانی که هنوز ثمر زیادی می‌دادند و بریده نشده بودند، حرف می‌زدیم.

برای آنان از فوایدشان می‌گفتم و این که قدر روزهای خود را بدانند.»


مصباح جعفری دانش‌آموز پایه هشتم مدرسه امام صادق تهران

پیک زمینزاگرس
۳
۰
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
https://golvani.ir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید