
«زندگی بسیار آرامی در زمین جریان داشت. هیچ کسی توجهی به زمین نمیکرد.
در فکر این نبودند که ممکن است زمین زندگی را برای آنها سخت کند. یکی از روزها زمین نمیتوانست دیگر تحمل کند.
به کوه دستور داد حمله کند. کوه غرشی کرد و گلولههای آتشین سمت شهرها پرتاب کرد.
با این کار انسانها را مقصر میدانست.
همه مردم ترسیدند و مخفی شدند. آذوقه رو به پایان بود.
بعد از چند روز زمین فرمان عقبنشینی داد.
بعد از پشیمانی مردم زمین به باران دستور داد آتش را خاموش کنند و خاک مواد مذاب را در خود حل کند.
پس ما باید قدر زمین را بدانیم و در حفظ آن کوشا باشیم تا دیگر زمین عصبانی نشود.»
مهرسا راستیان، ۷ ساله کلاس اول دبستان زینبیه شهر خورموج