
«قلم بر میدارم تا بنویسم از سرگذشت سیارهای زیبا با طبیعی باورنکردنی.
آنچنان زیباییهایش بینظیر است که مانند پر طاووس میماند در مرغزاری پرگل اما روزی یک موجود عجیب برای ساختن زندگی درختانش را قطع کرد.
با آنها خانه ساخت در همان جا دقیقا همان جا آتش درست کرد و آتش درختان را گرفت.
آتش گرفت همه جا همه چیز.
طبیعت است که ما را یاری میدهد و به یکدیگر فرا میخواند، اما آن را میفروشیم قلبهایش را قطع میکنیم.
زندگیاش سخت میشود، دیگر نمیتواند نفس بکشد.
آن را میسوزانیم. بدنش سوخته. درد دارد ولی کسی صدایش را نمیشنود.
باز هم دل آن را بیرون میکشیم چیزی سیاه مانند خونش، دردش دو چندان میشود خونش را کشیدند با عشق به ماهیهایش مینگرد.
ماهیهایش دارند میمیرند از خوردن جسمی بیچیز و بیسرگذشت.
چشمانش اشک باران میشود و میباراند ابرهایش را بر دل خود میباراند تا دوباره نفس بکشد.
ولی آه میکشد چون دیگر زمان یاریاش نمیکند.
وجودش را از او میگیرند بر دلش زخم میزنند و نمک میپاشند.
چندی دیگر وقت خداحافظی از این سیاره زیباست.
طبیعت و کتابها از چشمانی هستند که میفهمند.»
ندا بیرانوند